De Anima (8)

Abruptum alioquin et absurdum idcirco quid de corporalium
eximere censu quia ceteris corporalibus exemplis non
adaequet. et ubi proprietatum priuata discrimina, per quae
magnificentia auctoris ex operum eorundem diuersitate signatur,
ut sint tam discreta quam paria, tam amica quam et aemula?
siquidem et ipsi philosophi ex contrariis uniuersa constare condicunt
secundum amicitiam et inimicitiam Empedoclis. sic [*] [*]

igitur etsi corporalia incorporalibus obiacent, ipsa quoque ita
inter se differunt, ut differentia species eorum ampliet, non
genus mutet, ut sint corporalia, sic multa in dei gloriam,
dum uaria, sic uaria, dum diuersa, sic diuersa, dum his alii
qualitatum sensus, alii illis, dum his alia alimenta, alia illis,
dum haec inuisibilia, illa uisibilia, dum haec grauia, illa leuia.
aiunt enim et idcirco animam incorporalem renuntiandam,, quia
digressa ea grauiora efficiantur corpora defunctorum, cum leuiora
esse deberent, unius corporis pondere exempto, si anima
corpus. quid enim, inquit Soranus, si mare negent corpus,
quia extra mare immobilis et grauis nauis efficitur? quanto
ergo ualidius corpus animae, quod tanti postea ponderis corpus
leuissima mobilitate circumfert? ceterum est inuisibilis anima
et pro condicione corporis sui et pro proprietate substantiae
et pro natura etiam eorum quibus inuisibilis esse sortita est.
solem noctuae nesciunt oculis: aquilae ita sustinent ut natorum
suorum generositatem de pupillarum audacia iudicent; alioquin
non educabunt ut degenerem, quem solis radius auerterit.
est adeo alteri quid inuisibile, alteri non, quod non ideo incorporale
sit quia non ex aequo uis ualet. sol enim corpus,
siquidem ignis, sed quod aquila confiteatur, neget noctua, non
tamen praeiudicans aquilae. tantundem et animae corpus inuisibile
carni, si. forte, spiritui uero uisibile est. sic Iohannes
in spiritu dei factus animas martyrum conspicit.