De Anima (7)

Quantum ad philosophos satis haec, quia quantum ad
nostros ex abundanti; quibus corporalitas animae in ipso euangelio
relucebit. dolet apud inferos anima cuiusdam et punitur
in flamma et cruciatur in lingua et de digito animae felicioris
implorat solacium roris. imaginem existimas exitum illum pauperis
laetantis et diuitis maerentis? et quid illic Lazari nomen,

si non in ueritate res est? sed et si imago credenda est, testimonium
erit ueritatis. si enim non haberet anima corpus,
non caperet imago animae imaginem corporis, nec mentiretur
de corporalibus membris scriptura, si non erant. quid est
autem illud quod ad inferna transfertur post diuortium corporis,
quod detinetur illic, quod in diem iudicii reseruatur, ad quod
et Christus moriendo descendit? puto, ad animas patriarcharum.
sed quamobrem, si nihil anima sub terris? nihil
enim, si non corpus. incorporalitas enim ab omni genere custodiae
libera est, immunis et a poena et a fouella. per quod
enim punitur aut fouetur, hoc erit corpus. reddam de isto
plenius et opportunius. igitur si quid tormenti siue solacii
anima praecerpit in carcere seu diuersorio inferum, in igni
uel in sinu Abrahae, probata erit corporalitas animae. incorporalitas
enim nihil patitur non habens per quod pati possit,
aut si habet, hoc erit corpus. in quantum enim omne corporale
passibile est, in tantum quod passibile est corporale est.