Adversus Marcionem (2.7)

Hac definitione omnia deo salua sunt: et natura bonitatis
et ratio dispositionis et praescientiae et potentiae copia. exigere
tamen a deo debes et grauitatem summam et fidem praecipuam
in omni institutione eius, ut desinas quaerere, an deo nolente
potuerit quid euenire. tenens enim grauitatem et fidem dei,
bonis et rationalibus institutionibus eius uindicandas, nec illud
miraberis, quod deus non intercesserit aduersus ea, quae noluit
euenire, ut conseruaret ea, quae uoluit. si enim semel homini
permiserat arbitrii libertatem et potestatem et digne permiserat,
sicut ostendimus, utique fruendas eas ex ipsa institutionis
auctoritate permiserat, fruendas autem, quantum in ipso, secundum
ipsum, id est secundum deum, id est in bonum, - quis
enim aduersus se permittet aliquid? — qu-antum uero in
homine, secundum motus libertatis ipsius, — quis enim non
hoc praestat ei, cui quid semel frui, praestat, ut pro animo et
arbitrio suo fruatur? — igitur consequens erat, uti deus secederet
a libertate semel\'concessa homini, id est contineret in
semetipso et praescientiam et praepotentiam suam, per quas
intercessisse potuisset, quominus homo male libertate sua frui
adgressus in periculum laberetur. si enim intercessisset, rescidisset
arbitrii libertatem, quam ratione et bonitate permiserat.
denique puta intercessisse, puta rescidisse illum arbitrii [*]

libertatem, dum reuocat ab arbore, dum ipsum circumscriptorem
colubrum a congressu feminae arcet: nonne exclamaret Marcion:
o dominum futtilem, instabilem, infidelem, rescindentem quae
instituit? cur permiserat liberum arbitrium, si intercedit? cur
intercedit, si permisit? eligat, ubi semetipsum erroris notet.
(in) institutione an in rescissione. nonne tunc magis deceptus
ex impraescientia futuri uideretur, cum obstitisset? et quod
quasi ignorans, quomodo euasurum esset, indulserat, quis non
diceret? sed et si praescierat male hominem institutione sua
usurum, quid tam dignum deo quam grauitas, quam fides
institutionum qualiumcumque? uidisset homo, si non bene
dispunxisset quod bene acceperat. ipse legi reus fuisset, cui
obsequi noluisset, non (deus.) aut legislator ipse fraudem legi
suae faceret, non sinendo praescriptum eius impleri? I haec
dignissime peroraturus in creatorem, si libero arbitrio hominis
ex prouidentia et potentia, qua exigis, obstitisset, nunc tibi
insusurra pro creatore, et grauitatem [et patientiam] et fidem
(in) institutionibus suis functo ut et rationalibus et bonis.