Adversus Marcionem (2.8)

Usque enim ad uiuendum solummodo produxerat hominem.
ut non ad recte uiuendum, in respectu dei scilicet legisque
eius. igitur uiuere quidem illi ipse praestiterat, facto in [*] [*]

animam uiuam, recte uero uiuere demandarat, admonito in legis
obsequium. ita non in mortem institutum hominem probat qui
(et) nunc cupit in uitam restitutum, malens peccatoris paenitentiam
quam mortem. igitur sicut deus homini uitae statum
induxit, ita homo sibi mortis statum adtraxit, et hoc non per
infirmitatem, sicuti nec per ignorantiam, ne quid auctori imputaretur.
nam etsi angelus qui seduxit, sed liber et suae
potestatis qui seductus est, sed imago et similitudo dei fortior
angelo, sed adflatus dei generosior spiritu materiali, quo angeli
constiterunt, — qui facit, inquit, spiritus angelos et
apparitores flammam ignis — quia nec uniuersitatem
homini subiecisset infirmo dominandi et non potiori angelis.
quibus nihil tale subiecit. sic nec legis pondus imposuisset
— si grauis lex — inualido sustinendi, nec quem excusabilem
sciret nomine imbecillitatis. eum definitione mortis conuenisset.
postremo non libertate nec potestate arbitrii fecisset infirmum,
sed potius defectione earum. atque adeo eundem hominem,
eandem substantiam animae, eundem Adae statum eadem arbitrii
libertas et potestas uictorem efficit hodie de eodem diabolo,
cum secundum obsequium legum dei administratur.