Epistulae (8)

VIII. DOMINO PIISSIMO ET IN CHRISTO SUMMO MIHI HONORE SINQVLARITER EXCOLENDO RURICIO FILIO FAUSTUS.

Licet per quamcumque personam iocundum mihi sit cum
indiuiduo pectore ipsius caritatis uocibus conloqui et sedula
uos officiorum ambitione conplecti, sed nunc quanto oportunius
tanto auidius pignus animi uestri ministerio domestici portitoris
adsumpsi, in cuius merito minus adsignauit relatio quam
probauit agnitio. et propterea ad fructum uestrum creuisse
gratulatus sum, quod in eo uita melior conditionem primae
natiuitatis aboleuit atque in eo naeuum generis manumissio
religionis abstersit et in adoptionem Christi personam mancipii
fide emancipauit et transcripsit. quomodo autem apud eius
uel apud reliquorum fratrum lacteam sinceritatem agere deberemus,
latissimam apostoli dispensationem expedito digessistis
alloquio, et cum eos doctissima pagina minus doctos adserat,
nos tamen in eorum defaecatis moribus admirati sumus per
donum mansuetudinis et humilitatis plenitudinem lectionis.

Vincit enim largitas gratiae instituta doctrinae. nam etsi
sub exiguo tempore intra eorum lucida pectora et perspicua
penetralia introduxit se sensus candida puritas et praeclara
simplicitas, per quam diuinae imaginis speculum in interioris
hominis nitore perfulget. diuinae, inquam, imaginis, ita enim
de domino legimus: purus, simplex, subtilis. sed multo aliud
indicat diuina illa simplicitas, siquidem in nobis duplex inest
in spiritu et carne substantia. nos quod habemus accepimus,
nobis diuersa uirtutum charismata adiuncta sunt, non innata.
sine dubio adponitur, quod auferri potest. ut boni simus, de
auctoris sumus bonitate mutuati. ex illo quidem uiuimus, sed [*]

uita, sicut ille est, non sumus. iusti esse possumus, iustitia
esse non possumus. ille ideo simplex, quia nihil ei ex accedenti
largitate conlatum est. qui ex se subsistit, aliunde nihil
sumpsit. deus et uiuens pariter (est) et uita, bonus et bonitas,
misericors et misericordia. in uirtutum suarum gloria
hoc est ipse, quod possidet. uerbo tenus homo deauratus est,
deus aurum est. quod in homine gratia est, in deo natura
est et propterea, quia nihil ei extrinsecus accessit, nihil ei
detrahi potest. detrimentum non recipit, quia nescit augmentum.
ipse et sibi auctor et filio, quia una origo est et fontis
et fluminis. ex his, quae absque initio habent, communio est,
transfusio non est.

Et quia de filio legimus: splendor est claritatis dei,
sicut numquam deus sine splendore, ita pater numquam fuit
sine filii maiestate. et sicut utriusque aequaeua sunt nomina,
nisi enim iste nasceretur, pater ille non diceretur, ita eos sine
separatione continet unius paternitatis antiquitas. ex illo est,
sed posterior illo non est, sicut facies de capite nascitur nec
tamen capite suo iunior inuenitur. ac sic deus noster nec
permixtus in personis propriis nec diuisus, una uirtus nec potestate
diuisa nec tempore sicut in subsistentia triplex est,
quia sibi quisque subsistit, ita in substantia simplex est, quia
unus se ipsum praecedere nesciens nec posteriorem recipit nec
priorem. inde et nos de hac accepimus simplicitate, si in
nobis nihil sit dissonum, nihil uarium, nihil diuersum, si
semper idem esse probabilibus studiis et fundatis in Christo
sensibus enitamur, ut inmutabiles in bono nouis tantum in
diem profectibus inmutemur.

De eo autem, quod quidam prouocationis amore consuluit,
salutifera et perfecta meditatio est curas animi partito per [*] [*] [*] [*]

plures terrenae regimine rei subleuare et post haec triplici
deliberatione tractare, quid melius sit, locare uel administrare
uel distrahere propriam portionem. primum reuera bonum esset,
ut Christi famulus Christi pauperis uias ex toto pauper studeret
incedere, si perfectam magni alicuius monasterii scholam uel
certe insulanam angelicae congregationis militiam liceret expetere.
nam in medio saeculi institutionem eremiticam proferre
quanta magnanimitas, tanta est difficultas.

Suis uero uicis suae pondus inponere secundum pro animae
releuatione conpendium, sed peruidendum, si aliquis filiorum
tam arduo sufficiens esse possit, obsequium ne forte paternae
iussionis auctoritas in patrem ..... optimum est in secundo
gradu sub noxio beneficiis administratore consistere, si uel uoluntas
suppetat uel facultas necessitatem annuae pensionis
impleuerit.\'

Tertium est per fidelium famulorum electa solacia inpositae
procurationis officiis sub propria ac minore sollicitudine quantitatem
reseruatae gubernare substantiae et cursum per uiam
regiam tota mediocritate dirigere. quod cum suadeo, uideor
uel nostram utilitatem uel pauperum cogitare. in quo ordine
non parum est lucri, si reseruato usu proprietas distrahatur.
itaque breuiter indicantes, quid primum, quid secundum quidue
sit tertium, electionem iudicio uel possibilitati reseruauimus
consulentis. quid magis conpetat, quod promptius possit impleri,
ille insinuare dignetur, pro cuius timore et amore consultatio
ipsa tractatur. dominus deus noster beneficia in uobis [*]

sua felici ac placita sibi longaeuitate multiplicet, domne piissime
et in Christo summo mihi honore singulariter excolende fili.