De Rebaptismate (7)

Nec aestimes huic tractatui contrarium esse quod dixit Dominus:
ite, docete gentes, tinguite eos in nomine patris et
filii et* spiritus sancti. quia cum hoc uerum et rectum et
omnibus modis in ecclesia obseruandum sit et obseruari quoque solitum
sit, tamen considerare oportet quod inuocatio nominis Iesu non
debet a nobis futilis uideri propter uenerationem et uirtutem ipsius
nominis, in quo nomine uirtutes omnes solent fieri et nonnumquam
aliquae etiam ab hominibus extraneis. ceterum quo pertinent illa
uerba Christi, qui negaturum se esse dixit nec nosse eos qui sibi in
die iudicii dicturi essent: Domine, Domine, nonne in tuo nomine
prophetauimus et in nomine tuo daemonia eiecimus
et in nomine tuo uirtutes magnas fecimus, respondendo
eis etiam cum iureiurando quia, numquam cognoui
uos, discedite a me qui operamini iniquitatem, nisi
ostenderetur nobis nonnumquam etiam ab his qui operarentur iniquitatem
posse per nimiam uirtutem nominis Iesu etiam haec fieri. idcircoque
debet inuocatio haec nominis Iesu quasi initium quoddam mysterii
dominici commune nobis et ceteris omnibus accipi, quod possit
postmodum residuis rebus impleri, alias non profutura talis inuocatio
cum sola permanserit, quia post mortem eiusmodi hominis non potest
ei quicquam omnino adici uel suppleri aut in aliquo prodesse in die
iudicii, cum illi a Domino nostro quae supra memorauimus coeperint
exprobrari: qui tamen uniuersi hodie ut sibi his modis subueniant
quibus supra ostendimus, non possunt ab ullo hominum tam dure tamque
crudeliter prohiberi.