Nec aestimes huic tractatui contrarium esse quod dixit Dominus: 
 ite, docete gentes, tinguite eos in nomine patris et 
 filii et* spiritus sancti. quia cum hoc uerum et rectum et 
 omnibus modis in ecclesia obseruandum sit et obseruari quoque solitum 
 sit, tamen considerare oportet quod inuocatio nominis Iesu non 
 debet a nobis futilis uideri propter uenerationem et uirtutem ipsius 
 nominis, in quo nomine uirtutes omnes solent fieri et nonnumquam 
 aliquae etiam ab hominibus extraneis. ceterum quo pertinent illa 
 uerba Christi, qui negaturum se esse dixit nec nosse eos qui sibi in 
 die iudicii dicturi essent: Domine, Domine, nonne in tuo nomine 
 prophetauimus et in nomine tuo daemonia eiecimus 
 et in nomine tuo uirtutes magnas fecimus, respondendo 
 eis etiam cum iureiurando quia, numquam cognoui 
 uos, discedite a me qui operamini iniquitatem, nisi 
 ostenderetur nobis nonnumquam etiam ab his qui operarentur iniquitatem 
 posse per nimiam uirtutem nominis Iesu etiam haec fieri. idcircoque 
 debet inuocatio haec nominis Iesu quasi initium quoddam mysterii 
 dominici commune nobis et ceteris omnibus accipi, quod possit 
 postmodum residuis rebus impleri, alias non profutura talis inuocatio 
 cum sola permanserit, quia post mortem eiusmodi hominis non potest 
 ei quicquam omnino adici uel suppleri aut in aliquo prodesse in die 
 iudicii, cum illi a Domino nostro quae supra memorauimus coeperint 
 exprobrari: qui tamen uniuersi hodie ut sibi his modis subueniant 
 quibus supra ostendimus, non possunt ab ullo hominum tam dure tamque 
 crudeliter prohiberi.