De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (2.12)

Non igitur contrarium testimonium est illud, quo dictum
est: qui natusest ex deo, non peccat, ei testimonio, quoiam
natis ex deo dicitur: si dixerimus, quia peccatum non habemus,
nos ipsos decipimus et ueritas in nobis non est. quamdiu
enim homo quamuis totus in spe iam et iam in re exparte regeneratione spiritali
renouatus adhuc tamen portat corpus, quod corrumpitur
et adgrauat animam, quid quo pertineat et quid unde dicatur,
etiam in uno homine distinguendum est. nam, ut ego arbitror,
non facile cuiquam scriptura dei tam magnum iustitiae perhibet
testimonium quam tribus famulis eius, Noe, Danihel et Iob,
quos Hiezechiel propheta dicit ab inminente quadam iracundia dei
solos posse liberari, in tribus utique illis uiris tria quaedam hominum
liberanda genera praefigurans: in Noe, quantum arbitror,
iustos plebium praepositos propter areae tamquam ecclesiae gubernationem,
in Danihele iustos continentes?, in Iob iustos coniugatos [*] [*] [*]
et si quis est forte alius intellectus, de quo nunc non est necesse disquirere.
uerum tamen quanta isti iustitia praeeminuerint, et hoc
prophetico et aliis diuinis testimoniis satis apparet. nec ideo quisquam
sobrius dixerit ebrietatem non esse peccatum, quae tamen
subrepsit tanto uiro; nam Noe, sicut legimus, fuit aliquando ebrius,
quamuis absit, ut fuerit ebriosus.