De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (2.11)

Frustra itaque nonnulli etiam illud argumentantur,
ut dicant: si peccator genuit peccatorem, ut paruulo eius reatus originalis
peccati in baptismi acceptione soluatur, etiam iustum gignere
debuit. quasi ex hoc quisque carnaliter gignat, quod iustus est, et non
ex hoc potius, quod in membris eius concupiscentialiter mouetur et ad
usum propagandi lex peccati mentis lege conuertitur. ex hoc ergo
gignit, quod adhuc uetustum trahit inter filios saeculi, non ex hoc,
quod in nouitatem promouit inter filios dei; filii enim saeculi
huius generant et generantur. inde et quod nascitur tale est,
quia quod nascitur de carne, caro est. iusti autem non
sunt nisi filii dei. in quantum autem sunt filii dei, carne non gignunt,
quia spiritu et ipsi, non carne nati sunt. sed ex hoc carne gignunt,
quicumque eorum gignunt, ex quo nondum in nouitatem perfectam [*] [*]
totas uetustatis reliquias commutarunt. unde quisquis filius de hac
parte nascitur uetusta et infirma, necesse est ut etiam ipse uetustus
sit et infirmus; idcirco oportet ut etiam ipse in aliam generationem
per remissionem peccati spiritu renouetur. quod si in eo non fit,
nihil ei proderit pater iustus; spiritu enim iustus est, quo eum non
genuit. si autem fit, nihil ei oberit etiam pater iniustus; iste enim
gratia spiritali in spem nouitatis aeternae transitum fecit, ille autem
mente carnali totus in uetustate permansit.