De Gestis Pelagii (46)

Nam, ut de me ipso potissimum dicam, prius
absentis et Romae constituti Pelagii nomen cum magna
eius laude cognoui; postea coepit ad nos fama perferre, quod
aduersus dei gratiam disputaret. quod licet dolerem et ab eis
mihi diceretur quibus crederem, ab ipso tamen tale aliquid
uel in eius aliquo libro nosse cupiebam, ut, si inciperem
redarguere, negare non posset. postea uero quam in Africam
uenit, me absente nostro, id est Hipponensi litore exceptus
est, ubi omnino, sicut comperi a nostris, nihil ab illo huius
modi auditum est, quia et citius, quam putabatur, inde profectus
est. postmodum eius faciem Carthagine, quantum recolo,
semel uel iterum uidi, quando cura collationis, quam cum
haereticis Donatistis habituri eramus, occupatissimus fui; ille
uero etiam inde ad transmarina properauit. interea per ora
eorum qui eius discipuli ferebantur dogmata ista feruebant,
ita ut Caelestius ad ecclesiasticum iudicium perueniret et
reportaret dignam sua peruersitate sententiam. salubrius sane
aduersus eos agi putabamus, si hominum nominibus tacitis
ipsi refutarentur et redarguerentur errores atque ita metu potius
ecclesiastici iudicii corrigerentur homines quam ipso iudicio [*]
punirentur. nec libris igitur aduersus mala illa disserere nec
popularibus tractatibus cessabamus.