De Gestis Pelagii (47)

Cum uero mihi etiam liber ille datus esset a
seruis dei. bonis et honestis uiris Timasio et Iacobo, ubi
apertissime Pelagius obiectam sibi a se ipso tamquam ab
aduersario, unde iam grandi inuidia laborabat, de dei gratia
quaestionem non aliter sibi soluere uisus est, nisi ut naturam
cum libero arbitrio conditam dei diceret gratiam, aliquando
idque tenuiter nec aperte ei coniungens uel legis adiutorium
uel remissionem etiam peccatorum: tum uero sine ulla dubitatione
mihi claruit, quam esset christianae saluti uenenum
illius peruersitatis inimicum. nec sic tamen operi meo, quo
eundem librum refelli, Pelagii nomen inserui, facilius me
existimans profuturum, si seruata amicitia adhuc eius uerecundiae
parcerem, cuius litteris iam parcere non deberem. hinc
est, quod nunc moleste fero, in hoc indicio dixisse illum
quodam loco : (anathematizo illos qui sic tenent aut aliquando
tenuerunt\'. suffecerat dicere: qui sic tenent. ut eum crederemus
esse correctum; cum uero addidit: aut aliquando tenuerunt,
primum quam iniuste damnare immeritos ausus est, qui illo.
quem siue aliis sine ipso doctore didicerant, errore caruerunt?
deinde quis eorum qui eum ista non solum aliquando tenuisse
uerum etiam docuisse nouerunt, non immerito suspicetur
simulate anathematizasse qui haec tenent, cum eodem modo
anathematizare non dubitauit qui haec aliquando tenuerunt. in [*]
quibus eum ipsum recordabuntur magistrum? ecce, ut alios
taceam, Timasium et Iacobum quibus oculis, qua fronte conspiciet
suos, aut dilectores et aliquando discipulos, ad quos
librum scripsi, ubi libro eius respondi? qui certe quemadmodum
mihi rescripserint, tacendum et praetereundum non putaui,
sed exemplum litterarum subter adnexui.