De Gestis Pelagii (45)

Si ista sint gesta, quibus amici Pelagii gaudent
eum esse purgatum, nos, quoniam erga se nostram quoque
amicitiam prolatis etiam familiaribus epistolis nostris atque in
hoc iudicio recitatis, quas insertas continent gesta, satis probare
curauit, salutem quidem eius in Christo cupimus et
optamus, de ista uero eius purgatione, quae magis creditur
quam liquido demonstratur, gaudere temere non debemus.
neque hoc dicens iudicum arguo uel neglegentiam uel coniuentiam
uel, quod ab eis longe abhorrere certissimum est,
impiorum dogmatum conscientiam, sed eorum iudicio pro
merito approbato atque laudato Pelagius tamen apud eos
quibus amplius certiusque notus est non mihi uidetur esse
purgatus. illi enim tamquam de ignoto iudicantes his praesertim
absentibus, qui contra eum libellum dederant, hominem quidem
diligentius examinare minime potuerunt, haeresim tamen ipsam,
si eorum sequantur iudicium qui pro eius peruersitate certabant,
penitus peremerunt. illi autem qui bene sciunt quae [*] [*]
Pelagius docere consueueiit, siue qui eius disputationibus
restiterunt siue qui ex ipso errore se liberatos esse gratulantur,
quomodo possunt eum non habere suspectum, quando eius
non simplicem confessionem praeterita errata damnantem, sed
talem defensionem legunt, quasi numquam aliter senserit, quam
isto iudicio in eius est responsionibus approbatum?