De Gestis Pelagii (40)

Cum ergo Pelagius praesens ad illa testimonia
scripturarum dixisse se ita credere tacitus agnouerit, quomodo
illud apostoli testimonium paulo superius recolens
et inueniens eum dixisse: non sum dignus uocari apostolus,
quia persecutus sum ecclesiam dei, sed gratia [*] [*]
dei sum id quod sum, non uidit non se dicere debuisse.
cum ageretur de abundantia gratiarum, quas idem accepit
apostolus, dignum fuisse qui acciperet, cum ipse se non solum
dixerit, sed et aliam causam reddens probarit indignum et eo
ipso gratiam uere gratiam commendauerit? sed si forte illud
iam dudum a sancto Iohanne narratum cogitare uel meminisse
non potuit, recentissimam suam responsionem respiceret et
quae paulo ante de Caelestio sibi obiecta anathematizauerit
aduerteret. nempe enim inter illa est, quod obiectum est dixisse
Caelestium (dei gratiam secundum merita nostra dari\'. si
ergo ueraciter hoc Pelagius anathematizauit, quid est quod
dicit gratias omnes apostolo secundum meritum datas? an
aliud est dignum esse accipere, aliud secundum meritum
accipere? et potest aliqua subtilitate disputationis ostendere
dignum esse aliquem, sed non mereri? uerumtamen Caelestius
uel quis alius, cuius omnes superiores anathematizauit sententias,
nec de hoc uerbo eum nebulas obtendere atque in eis
latere permittit. urget enim et dicit: (et ipsa gratia in mea
uoluntate est posita, siue dignus fuerim siue indignus\'. si
ergo recte hoc a Pelagio ueraciterque damnatum est, ubi
dicitur \'dei gratiam secundum merita et dignis dari\', quo
corde cogitauit quoue ore protulit quod ait: \'dicimus donare
deum ei qui fuerit dignus accipere omnes gratias\'? quis non
ista si diligenter aduerterit, fiat de illius responsione uel
defensione sollicitus?