De Gestis Pelagii (39)

Sunt enim quaedam expositiones epistolae Pauli,
quae scribitur ad Romanos, quae ipsius Pelagii esse dicuntur,
ubi hoc, quod scriptum est: non uolentis neque currentis.
sed miserentis est dei, non ex persona Pauli asserit (dictum,
sed eum uoce interrogantis et redarguentis usum fuisse, cum
hoc diceret, tamquam hoc dici utique non deberet\'. non ergo,
cum episcopus Iohannes plane istam sententiam esse apostoli
agnouit eamque ideo commemorauit, ne Pelagius sine dei [*] [*]
gratia non peccare quemquam putaret, et dixit respondisse
Pelagium: (et ego sic credo\', neque cum hoc praesens audiret,
respondit: non sic credo. oportet ut illam expositionem peruersam,
ubi hoc non sensisse apostolum, sed potius redarguisse
intellegi uoluit. aut suam neget aut corrigere atque
emendare non dubitet. nam quicquid dixit episcopus Iohannes
de absentibus fratribus nostris siue coepiscopis Herote scilicet
ac Lazaro siue de presbytero Orosio siue de aliis, quorum ibi
non sunt nomina expressa, credo quod intellegat ad eorum
praeiudicium non ualere. si enim praesentes essent, possent
eum fortasse, absit ut dicam, conuincere de mendacio, sed
forte commemorare, quid forte fuisset oblitus aut in quo eum
fefellerit latinus interpres, etsi non studio mentiendi, certe
alienae linguae minus intellectae nonnulla difficultate, praesertim
quia non [in] gestis agebatur, quae improbi ne mentiantur,
boni autem ne aliquid obliuiscantur utiliter instituta
sunt. si quis autem memoratis fratribus nostris ex hoc aliquid
quaestionis intulerit eosque ad iudicium episcopale uocauerit.
sibi, ut poterunt, aderunt: nobis hic laborare quid opus est,
quando ne ipsi quidem iudices post coepiscopi nostri narrationem
aliquid inde pronuntiare uoluerunt?