De Gestis Pelagii (41)

Cur ergo, ait aliquis, hoc iudices approbarunt? fateor.
ideo iam ipse ambigo; sed nimirum aut breue dictum eorum
audientiam et intentionem facile subterfugit aut aliquo modo [*]

id recte posse accipi existimantes, cuius de hac re confessiones
liquidas sibi habere uidebantur, paene de uno uerbo nihil ei
controuersiae mouendum putarunt. quod et nobis forsitan
contigisset, si cum eis in illo iudicio sedissemus. si enim pro
eo, quod positum est (dignus, positum esset \'praedestinatus\'
uel aliquid eius modi, nihil certe scrupuli tangeret atque
angeret animum. et tamen si dicatur eum qui per electionem
gratiae iustificatur nullis quidem praecedentibus meritis bonis.
sed destinatione dignum uocari, sicut electus uocatur, utrum
uel certe uel minima offensione intellegentiae dici possit,
difficile iudicatur. nam quantum ad me attinet, ab hoc uerbo
facile transirem, nisi me liber ille, cui respondi, ubi omnino
nullam dicit dei gratiam nisi naturam nostram cum libero
arbitrio, gratiam creaturam, de ipsius Pelagii sensu sollicitum
redderet, ne forte hoc uerbum non de neglegentia
locutionis, sed de diligentia dogmatis curarit inserere. iam ea
quae restant nouissima ita iudices commouerunt, ut ante responsionem
Pelagii damnanda censerent.