Cum ergo Pelagius praesens ad illa testimonia 
 scripturarum dixisse se ita credere tacitus agnouerit, quomodo 
 illud apostoli testimonium paulo superius recolens 
 et inueniens eum dixisse: non sum dignus uocari apostolus, 
 quia persecutus sum ecclesiam dei, sed gratia

 8 cf. Orosii Apologet. 6,1 (CSEL V 610, 2 sqq.) 25 I Cor. 15, 9. 10 

 1 non j nec Fl 2 ego sicj eius sicut U neque-credo in mg. 
 m. 2 F 4 sensissej fuisse JFT2<S- 5 aut] ut FS negat FV2 
 7 herote sak F Herotesal V scilicet om. VSd 9 sint Fl 10 posset 
 F1 12 obitus m. 1 F aut] atque U eum in quo F 13 etsi 
 non] et sine LUUFFV 15 in suailent. Ben. inclusi; cf. 55 gestis agens 
 agitatur V; S coni: haec in gestis agebantur 18 nouerit F reuocauerit S 
 19 potuerunt FV adder LFl adderunt U addere Lx hoc F om. V 
 quid laborare F 22 Cap. XVIII LIP Capitulum F1 Cap. num. om. S 
 ergo om. V 23 dixisset V tactus F quomodo] quo minus VB 
 
 
 dei sum id quod sum, non uidit non se dicere debuisse. 
 cum ageretur de abundantia gratiarum, quas idem accepit 
 apostolus, dignum fuisse qui acciperet, cum ipse se non solum 
 dixerit, sed et aliam causam reddens probarit indignum et eo 
 ipso gratiam uere gratiam commendauerit? sed si forte illud 
 iam dudum a sancto Iohanne narratum cogitare uel meminisse 
 non potuit, recentissimam suam responsionem respiceret et 
 quae paulo ante de Caelestio sibi obiecta anathematizauerit 
 aduerteret. nempe enim inter illa est, quod obiectum est dixisse 
 Caelestium (dei gratiam secundum merita nostra dari\'. si 
 ergo ueraciter hoc Pelagius anathematizauit, quid est quod 
 dicit gratias omnes apostolo secundum meritum datas? an 
 aliud est dignum esse accipere, aliud secundum meritum 
 accipere? et potest aliqua subtilitate disputationis ostendere 
 dignum esse aliquem, sed non mereri? uerumtamen Caelestius 
 uel quis alius, cuius omnes superiores anathematizauit sententias, 
 nec de hoc uerbo eum nebulas obtendere atque in eis 
 latere permittit. urget enim et dicit: (et ipsa gratia in mea 
 uoluntate est posita, siue dignus fuerim siue indignus\'. si 
 ergo recte hoc a Pelagio ueraciterque damnatum est, ubi 
 dicitur \'dei gratiam secundum merita et dignis dari\', quo 
 corde cogitauit quoue ore protulit quod ait: \'dicimus donare 
 deum ei qui fuerit dignus accipere omnes gratias\'? quis non 
 ista si diligenter aduerterit, fiat de illius responsione uel 
 defensione sollicitus?