Contra Secundinum (9)

Nisi forte hoc te adiuuari putas, ut dicas incommutabilem
esse animam, quia subiunxisti dicens: non enim propria
uoluntate peccauit, sed alterius ductu; carnis
enim commixtione ducitur, non propria uoluntate. in
qua sententia forte hoc uis intellegi, ut scilicet anima in [*]

natura propria sit incommutabilis, in alterius uero naturae
commixtione mutabilis; quasi uero quaeratur, cur ita sit, et
non, quia ita est. iam hoc modo etiam Hectoris, Aiacis, immo
uero cunctorum hominum atque animantium corpora inuulnerabilia
dicerentur, si abesset ictus et casus, quibus eis uulnus
possit infligi. sed nimirum propterea solius Achillis corpus
siue poetico figmento siue aliqua occultiore ui rerum inuulnerabile
dictum est, quod etiam tela cum ingruerent, non penetrabatur,
et ex qua parte penetrari potuit, ex hac utique inuulnerabile
non fuit. sic anima si esset incommutabilis, ita
nullius rei permixtione commutaretur, sicut corpus, quod est
inuulnerabile, nullius rei contactu aut inpetu uulneratur. itaque
nos, quia dei uerbum incontaminabile dicimus, etiam
carne mortali et uulnerabili adsumpta, ut nos et mortem et
quaelibet incommoda corporis contemnere doceret, natum de
uirgine credere non timemus; uos autem, quia inpia peruersitate
contaminabilem filium dei creditis, carni eum permittere
formidatis ; cuius tamen substantiam animae naturam esse
perhibentes ita commixtum carni adseueratis, ut etiam in deterius
commutatum non dubitetis opinari. elige igitur, quid
uelis: utrum deum commutabilem dicere uel credere, ut de
commutabilis patris substantia commutabilem prolem genitam
esse pariter credas — quae quanta sit inpietas, profecto
sentis — an incommutabilem deum dicere, sed tamen de
substantia sua prolem genuisse mutabilem — quod nihilominus
uides quam inpie absurdeque dicatur — an uero ita deum incommutabilem
confiteris, ut etiam quod de substantia sua
genuit aequaliter non mutetur pariterque sit summum ac [*]
praestantissimum bonum ipsumque summe esse ad eundem
modum permansione inuiolabili obtineat, cetera uero inferiora
bona, quam creaturam uocamus, non de ipso, nam essent
aequalia, sed tamen quia bona, ipse, quia non aequalia, de
nihilo fecerit: quod si credis. inpius non eris et obliuisceris
Persas et noster eris.