Contra Secundinum (8)

Quapropter cum abs te quaero, unde facta sit uniuersa
creatura quamuis in suo genere bona, creatore tamen inferior
atque illo incommutabili permanente ipsa mutabilis, non inuenies
quid respondeas, nisi de nihilo factam esse fatearis.
et ideo potest uergere ad nihilum, quando peccat illa creatura,
et portio, quae potest peccare, non ut nihil sit,. sed ut minus
uigeat minusque firma sit. nam minus uigere et minus ualere,
si animo perducas ad ultimum, remanet nihil. diligit ergo
sponte uanitatem, cum deserta soliditate ueritatis opinabilia
sequitur, id est mutabilia. cum autem inde meritas poenas
luit, subicitur non sponte uanitati, sicut subiecta est in homine
peccante. hinc enim ait apostolus: omnis creatura
uanitati subiecta est non sponte, quia et in homine
omnis est. inest quippe homini et inuisibile quid secundum
animum et uisibile secundum corpus; omnis autem creatura
partim est uisibilis, partim inuisibilis, nec tamen omnis in
pecore, cui mens intellectualis non inest. in spem sane subiectam
esse dicit propter misericordiam liberantis per remissionem
peccatorum et adoptionem gratiae. tu uero si fateri
nolueris a patre per filium in bonitate spiritus sancti, quae
trinitas consubstantialis et aeterna et incommutabilis semper
manet, de nihilo factam esse creaturam, bonam quidem, sed
tamen inparem creatori atque mutabilem, cogeris utique sacrilegia
dicere, ut aliquid deus de se ipso genuerit, quod non [*] [*]

sit aequale.gignenti et possit subici uanitati; aut si aequale
dixeris, erit utrumque mutabile. quae maior inpietas quam
ista credere ac dicere et malle peruersa opinione deum in deterius
quam correcta ratione se ipsum in melius commutare?
si autem timueris dicere mutabilem deum, quia reuera magna
est et apertissima inpietas. dixeris etiam creaturam esse incommutabilem,
ut eam parem facias creatori et unius eiusdemque
substantiae, rursus tibi tua epistula respondebit. unde
est enim anima illa, quam ponis in medio spirituum, cui a
principio dicis naturam suam dedisse uictoriam, eique
legem condicionemque proponis, quia, si una cum spiritu
uirtutum fecerit, habebit cum eo uitam perpetuam
illudque possidebit regnum, ad quod dominus noster
inuitat; si uero ab spiritu uitiorum incipiat trahi ac
post consensum paenitudinem gerat, habebit harum
sordium indulgentiae fontem. his certe uerbis ex epistula
tua recognitis simul etiam recognoscis mutabilem te animae
constituisse naturam. aliquando enim consentire spiritui uitiorum
ac rursus paenitudinem gerere quid est aliud quam
nunc in melius, nunc in deterius commutari ? et hoc te manifestissima
ueritas conpulit dicere. ipsa enim anima tua, si
dissimulare uelles, urgueret te adtendere mutabilitatem suam,
et totiens, ex quo natus es, per uarias uoluntates, doctrinas,
obliuiones consensionesque mutata testis sibi fieret ac nulla
extrinsecus documenta quaeritaret.