Contra Secundinum (7)

In hac enim sententia maxime duo sunt necessaria, quae
mecum intuearis peto: unum, quia, si creatura aliena esset a
deo, non eius creator deus ab apostolo diceretur; alterum,
quia, si unius eiusdemque substantiae creator et creatura
esset, non reprehenderentur, quia seruierunt creaturae potius [*] [*]

quam creatori, quoniam cuicumque seruissent, ab eadem natura
atque substantia non recessissent. quomodo enim nemo potest
seruire filio, qui non seruiat et patri, quia utriusque est una
substantia: sic nemo potest seruire creaturae nisi seruiens
creatori, si esset utriusque una substantia. unde si iam discernis
et sapis, plurimum intenderes esse inter creatorem et
creaturam . atque oportet intellegas prolem creatoris non esse
creaturam; nam si esset, non esset inferior, sed aequalis
eiusdemque substantiae, ac per hoc quisquis coleret eique
seruiret, simul etiam creatori eius et patri cultum seruitutemque
praeberet. cum uero reprehenduntur ab apostolo et detestabiles
habentur, qui coluerunt et seruierunt creaturae
potius quam creatori, satis ostenditur illius et huius diuersas
esse substantias. sicut enim non potest uideri, hoc est intellegi
filius, nisi in ipso intellegatur et pater — ipse enim
dicit: qui me uidit, uidit et patrem — sic non potest coli
filius nisi in eo colatur et pater. et ideo si creatura filius
esset, non coleretur sine creatore neque damnarentur, qui
creaturam potius quam creatorem coluerunt. perspicis itaque
iam, ut arbitror, non tibi congruere, ut dicas primogenitum
secretissimae atque ineffabilis maiestatis et omnium luminum
regem Iesum Christum, nisi Manichaeus esse destiteris, ut
creaturam a creatore discernas, ut Iesus Christus et unigenitus
sit secundum id, quod uerbum dei est, deus apud deum
pariter incommutabilis et pariter aeternus, non rapinam arbitrans
esse aequalis deo, et primogenitus omnis creaturae
secundum id, quod in ipso condita sunt omnia in caelis et [*] [*]
in terra, uisibilia et inuisibilia. agnoscis enim, ut opinor.
uerba apostoli ad Colossenses.