Contra Secundinum (10)

At enim ait apostolus: non est nobis conluctatio
aduersus carnem et sanguinem, sed aduersus principatus
et potestates, qui ad amorem proprii fastus et honoris
uoluntate inpia declinando animis piis reditum inuideant.
sed hoc interest inter uestram opinionem et nostram fidem,
quia uos eosdem principes ex sua propria quadam natura
. exortos, quam deus nec genuerit nec fecerit, sed habuerit
aeterna uicinitate contiguam, aduersus deum belligerasse arbitramini
eique intulisse ante commixtionem boni et mali magnum
primo necessitatis malum, quod illis substantiam suam adfligendam
perturbandamque, in errore commutandam atque obliuione
sui penitus demergendam commiscere cogeretur, ut
liberatore. correctore, emendatore. praeceptore indigeret — quod
cernis quam stulte fabuloseque dicatur, quanto scelere inpietatis
obstringat — nobis autem per christianam fidem persuasum
est non esse contrarium deo, qui summe est, nisi quod omnino
non est; quicquid autem aliquo modo est, ab illo, qui summe
est, habere, ut quoquo modo sit, atque in suo genere bonum
esse, sed alia magis esse, alia minus . atque ita omnia bona,
quae a conditore deo facta sunt, certis ac distributis gradibus
ordinata partim locorum interuallis ae sedibus, sicut omnia
corporalia, partim meritis naturalibus, sicut anima praeponitur [*] [*]

corpori, partim meritis praemiorum atque poenarum, sicut
anima uel adtollitur ad quietem uel doloribus subditur. ac
per hoc illi principes, contra quos habere nos conlucationem
dicit apostolus, poenam peccatorum suorum priores patiuntur,
ut noceant. nullus enim inuidus, ut alterum laedat, non sibi
prior ipse tormento est. nocent autem infirmioribus fortiores;
nam nullus alterum superat, nisi quo est potentior. sed tamen
ipsi infirmiores sunt principes iniqui, quam si in statu pristino
atque iustitia permanerent. interest autem, unde sit quisque
alio fortior: utrum corpore, ut equi hominibus, an animae
natura, ut rationale inrationali, an adfectione animi, ut iustus
iniusto, an ordine potestatis, ut imperator milite aut prouinciali.
potestas autem a, summa dei potestate omnino dari
creditur; saepe etiam deterioribus in meliores, id est iniquis
in eos, qui uel iam tenent iustitiam uel ad eam tenendam
peruenire nituntur. ad hoc enim datur, ut probati per patientiam
manifesti fiant, uel sibi ad spem uel aliis ad imitationem.
scientes, inquit apostolus, quoniam tribulatio patientiam
operatur, patientia probationem, probatio spem.
ex quo genere certaminis est, cum homo fidelis aduersus
principes et potestates praeuaricatorum angelorum et aduersus
spiritalia nequitiae conluctatur, cum illi accipiunt temptandi
potestatem, ille praecepta tolerandi: ex quo fit, ut in re inferiore
superent, in potentiore superentur: superant plerumque
corpus infirmius et mente firmiore superantur. contra uim
quippe eorum patientia pugnatur, contra insidias prudentia,
ut ad perniciosam consensionem nec cogendo nos flectant, [*] [*]
nec fallendo decipiant. quoniam uero uirtus et sapientia dei .
est, per quam facta sunt omnia, propterea in his, quae facta
sunt. cum superiora ad inferiora declinant, ubi est omne peccatum
et omne quod dicitur malum, uis imitatur uirtutem
et fallacia sapientiam; cum uero ea, quae declinauerant, recurrunt
et redeunt, magnanimitas uirtutem, doctrina sapientiam
imitatur. ipsum etiam deum patrem peccantes imitantur
inpia superbia, iusti pia liberalitate. spiritum denique sanctum
iniquorum cupiditas, rectorum caritas imitatur: utrique tamen
ab imitatione dei, a quo et per quem et in quo naturae ipsae
factae sunt, recedere, sed illi uitiosa, illi laudabili. nec mirum,
si quando proficientes deficientesque confligunt, imitatio deficientium
a proficientium imitatione superatur; illi enim elatione
praecipitantur, isti humilitate consurgunt.
Si autem mouet, cur mente fortiores infirmiores sint corpore.
non est mirum, ut peccatorum remissione liberati mortalitate
corporis exerceantur, cuius inmortalitate coronabuntur.
non enim facile subplicium deuitatur, nisi ille, qui eo soluitur,
meritis uicerit. unde apostolus: si autem Christus in
uobis, corpus quidem mortuum est propter peccatum,
spiritus autem uita est propter iustitiam. si autem
spiritus eius, qui suscitauit legum Christum ex mortuis,
habitat in uobis, qui suscitauit Iesum Christum
ex mortuis, uiuificabit et mortalia corpora uestra
per inhabitantem spiritum eius in uobis. animus igitur
mortalem propter subplicium peccati carnem gerens, si commutatus
in melius, non secundum mortalem carnem uixeris, [*] [*]
et ipsam in melius commutat et inmortale corpus habere
merebitur; sed hoc in fine, quo nouissima inimica destruetur
mors, cum corruptibile hoc induerit incorruptionem, non fabuloso
illo globo uestro, sed ea mutatione, de qua dicit: omnes
resurgemus, sed non omnes inmutabimur. cum enim.
expressisset dicens: et mortui resurgent incorrupti et.
nos inmutabimur, tunc contexendo subiunxit ostendens,
qualem diceret inmutationem, et ait: oportet enim corruptibile
hoc induere in corruptionem et mortale hoc
induere inmortalitatem. quaestionem quippe tractabat de
corpore resurgentium, quam sic posuerat: sed dicet aliquis:
quomodo resurgent mortui? quo autem corpore uenient?
lege itaque totum ipsum locum pia cura intentus,
non pertinaci contentione turbatus et ingenium tuum deo
adiuuante nullo explanatore desiderato nihil aliud quam id,
quod dico. reperies: et tunc ad illud, quod tractare institueramus,
animum reuoca et uide iam, si potes, non hoc me
dicere, quod iusti contra nihil pugnant, sed contra eas substantias,
quae defecerunt non stando in ueritate.