Contra Academicos (3.8)

Et cum redisset, intentis omnibus sic coepi: Itane est, Alypi,
ut inter nos de re iam, ut mihi uidetur, manifestissima non conueniat ?
— Non mirum est, inquit, si quod tibi in promptu esse asseris mihi
obscurum sit, si quidem pleraque manifesta possunt aliis manifestiora
et item obscura quaedam nonnullis obscuriora esse. nam si et
hoc tibi uere manifestum est, mihi crede esse alium quemquam,
cui et hoc manifestum tuum manifestius sit, et item alium, cui
meum obscurum sit obscurius. sed ne me perpugnacem diutius putes,
obsecrauerim, ut hoc manifestum manifestius edisseras. — Adtende,
inquam, quaeso diligenter et quasi seposita paululum respondendi
cura. si enim bene me atque te noui, facile data opera clarebit quod
dico et alter alteri cito persuadebit. dixistine tandem an fortasse
obsurdueram, uideri sapienti se scire sapientiam? — Annuit. —
Omittamus, inquam, paululum istum sapientem. tu ipse sapiens es
an non ? — Nihil, inquit, minus. — Uolo tamen, inquam, respondeas
mihi, quid ipse sentias de sapiente Academico, utrumnam tibi uideatur
scire sapientiam ? — Utrum sibi, inquit, scire uideatur an sciat,
unumne an diuersum putas ? metuo enim, ne haec confusio cuiquam
nostrum suffugium praebeat.