Contra Academicos (3.7)

Et cum redissemus, inuenimus Li?um, cui numquam
sitienti Helico subuenisset, excogitandis uersibus inhiantem.
nam de medio paene prandio, quamuis nostri prandii idem initium
qui finis fuit, clam surrexerat nihilque biberat. cui ego: Opto quidem,
inquam, tibi, ut istam poeticam, quam concupisti, conplectaris aliquando,
non quod me nimis delectat ista perfectio, sed quod uideo
te tantum exarsisse, ut nisi fastidio euadere ab hoc amore non possis,
quod euenire post perfectionem facile solet. deinde cum sis bene
canorus, malim auribus nostris inculces tuos uersus quam ut in illis
Graecis tragoediis more auicularum, quas in caueis inclusas uidemus,
uerba quae non intellegis cantes. admoneo tamen, ut pergas
potum, si uoles, et ad scholam redeas nostram, si tamen aliquid iam
de te Hortensius et philosophia meretur, cui dulcissimas primitias
iam uestro illo sermone libasti, qui te uehementius quam ista poetica
incenderat ad magnarum et uere fructuosarum rerum scientiam.
sed dum ad istarum disciplinarum, quibus excoluntur animi, [*]
circulum reuocare uos cupio, metuo, ne uobis labyrinthus fiat, et
prope me paenitet ab illo te impetu repressisse. — Erubuit ille discessitque,
ut biberet. nam et multum sitiebat et occasio dabatur euitandi
me plura fortasse atque asperiora dicturum.