Et cum redisset, intentis omnibus sic coepi: Itane est, Alypi, 
 ut inter nos de re iam, ut mihi uidetur, manifestissima non conueniat ? 
 — Non mirum est, inquit, si quod tibi in promptu esse asseris mihi 
 obscurum sit, si quidem pleraque manifesta possunt aliis manifestiora 
 et item obscura quaedam nonnullis obscuriora esse. nam si et 
 hoc tibi uere manifestum est, mihi crede esse alium quemquam, 
 cui et hoc manifestum tuum manifestius sit, et item alium, cui 
 meum obscurum sit obscurius. sed ne me perpugnacem diutius putes, 
 obsecrauerim, ut hoc manifestum manifestius edisseras. — Adtende, 
 inquam, quaeso diligenter et quasi seposita paululum respondendi 
 cura. si enim bene me atque te noui, facile data opera clarebit quod 
 dico et alter alteri cito persuadebit. dixistine tandem an fortasse 
 obsurdueram, uideri sapienti se scire sapientiam? — Annuit. — 
 Omittamus, inquam, paululum istum sapientem. tu ipse sapiens es 
 an non ? — Nihil, inquit, minus. — Uolo tamen, inquam, respondeas 
 mihi, quid ipse sentias de sapiente Academico, utrumnam tibi uideatur 
 scire sapientiam ? — Utrum sibi, inquit, scire uideatur an sciat, 
 unumne an diuersum putas ? metuo enim, ne haec confusio cuiquam 
 nostrum suffugium praebeat.