Contra Academicos (3.9)

Hoc est, inquam, Tuscum illud iurgium, quod dici solet,
cum quaestioni intemtatae non eius solutio, sed alterius obiectio uidetur
mederi. quod etiam poeta noster — ut me aliquantum Licentii
auribus dedam — decenter in Bucolico carmine hoc rusticanum
et plane pastoricium esse iudicauit, cum alter alterum interrogat,
ubi caeli spatium non amplius quam tres ulnas pateat, ille autem
quibus in terris inscripti nomina regum
nascantur flores. [*] [*]

quod quaeso, Alypi, ne in uilla nobis licere arbitreris. certe uel
istae balneolae aliquam decoris gymnasiorum faciant recordationem;
ad id. si placet, quod rogo, responde: uideturne tibi sapiens Academicorum
scire sapientiam? — Ne uerba uerbis referendo, inquit,
in longum eamus, uidetur uideri sibi scire. — Uidetur ergo, inquam,
tibi nescire? non enim ego quaero, quid tibi uideatur
uideri sapienti, sed utrum tibi uideatur sapiens scire sapientiam.
potes, ut opinor, hic aut aiere aut negare. —s o utinam,
inquit, aut ita mihi facile esset ut tibi aut ita tibi difficile ut mihi,
nec tam molestus esses nec in his quidquam sperares. nam cum me
interrogares, quid mihi de Academico sapiente uideatur, respondi
uideri mihi, quod uideatur sibi scire sapientiam, ne aut temere me
scire affirmarem aut illum non minus temere scire dicerem. — Pro
magno, inquam, beneficio mihi obsecro concedas primo, ut ad id quod
ego, non ad id quod tute interrogas respondere digneris, deinde ut
spem meam, quam tibi non minus curae quam tuam esse scio, nunc
paululum omittas — certe si Ille ista interrogatione decepero, cito
transibo in tuam partem controuersiamque finiemus — postremo ut
pulsa nescio qua sollicitudine, qua te tangi uideo, diligentius animaduertas,
quo facile intellegas, quid mihi abs te responderi uelim.
dixisti enim ideo te non aut aiere ant negare — quod utique faciendum
est ad id quod rogo — ne temere te scire dicas quod nescis;
quasi uero ego quid scias quaesierim et non quid tibi uideatur. itaque
nunc idem planius — si tamen planius dici potest — interrogo:
uideturne tibi scire sapientiam sapiens an non uidetur? — Si inueniri,
inquit, sapiens, qualem ratio prodit. queat, potest uideri mihi
scire sapientiam. — Ratio igitur, inquam, talem tibi prodit esse
sapientem, qui sapientiam non ignoret; et recte istuc. non enim
aliter decebat uideri tibi.