De Fide et Symbolo (4)

Inter animum autem nostrum et uerba nostra, quibus
eundem animum ostendere conamur, plurimum distat. nos
quippe non gignimus sonantia uerba, sed facimus: quibus
faciendis materia subiacet corpus. plurimum autem interest
inter animum et corpus. deus uero, cum uerbum genuit, id
quod est ipse genuit, neque de nihilo neque de aliqua iam facta
conditaque materia, sed de se ipso id quod est ipse. hoc enim
et nos conamur, cum loquimur, si diligenter consideremus
nostrae uoluntatis adpetitum, non cum mentimur, sed cum
uerum loquimur. quid enim aliud molimur, nisi animum ipsum
nostrum, si fieri potest, cognoscendum et perspiciendum animo
auditoris inferre? ut in nobis quidem ipsi maneamus nec
recedamus a nobis et tamen tale indicium, quo fiat in altero
nostra notitia, proferamus, ut, quantum facultas conceditur,
quasi alter animus ab animo, per quem se indicet, proferatur. [*] [*]

id facimus conantes et uerbis et ipso sono uocis et uultu et
gestu corporis, tot scilicet machinamentis id, quod intus est,
demonstrare cupientes, quia tale aliquid proferre non possumus;
et ideo non potest loquentis animus penitus innotescere. unde
etiam mendaciis locus patet. deus autem pater, qui uerissime
se indicare animis cognituris et uoluit et potuit, hoc ad se
ipsum indicandum genuit, quod est ipse qui genuit: qui
uirtus etiam eius et sapientia dicitur, quia per ipsum
operatus est et disposuit omnia. de quo propterea dicitur:
adtingit a fine usque ad finem fortiter, et disponit
omnia suauiter.