Adversus Marcionem (2.5)

Iam hinc ad quaestiones t omnes, o canes, quos foras
apostolus expellit, latrantes in deum ueritatis. haec sunt argumentationum
ossa, quae obroditis: (si deus bonus et praescius
futuri et auertendi mali potens, cur hominem, et quidem imaginem
et similitudinem suam, immo et substantiam suam, per
animae scilicet censum, passus est labi de, obsequio legis in
mortem, circumuentum a diabolo? si enim et bonus, qui
euenire tale quid nollet, et praescius, qui euenturum non ignoraret,
et potens, qui depellere ualeret, nullo modo euenisset
quod sub his tribus condicionibus diuinae maiestatis euenire
non posset. quod si euenit, absolutum est e contrario deum
neque bonum credendum neque praescium neque potentem;
siquidem in quantum nihil tale euenisset, si talis deus, id est
bonus et praescius et potens, in tantum ideo euenit, quia non
talis deus), ad haec prius est istas species in creatore defendere,
quae in dubium uocantur, bonitatem dico et praescientiam
et potentiam. nec immorabor huic articulo, praeeunte definitione
etiam ipsius Christi ex operibus ineundae probationis.
opera creatoris utrumque testantur, et bonitatem eius, qua
bona, sicut ostendimus, et potentiam, qua tanta, et quidem
ex nihilo. nam et si ex aliqua materia, ut quidam uolunt, [*] [*] [*]

hoc ipso tamen ex nihilo; dum non id fuerunt, quod sunt.
postremo uel sic magna, dum bona, uel sic deus potens, dum
omnia ipsius, unde et omnipotens. de praescientia uero quid
dicam, quae tantos habet testes, quantos fecit prophetas?
quamquam quis praescientiae titulus in omnium auctore.
qui uniuersa utique (et) disponendo praesciit et praesciendo
disposuit? certe ipsam transgressionem, quam nisi praescisset.
nec cautionem eius delegasset sub metu mortis. igitur si et
fuerunt in deo istae facultates, prae quibus nihil mali euenire
homini aut potuisset aut debuisset, et nihilominus euenit.
uideamus et hominis condicionem, ne per illam potius euenerit
quod per deum euenire non potuit. liberum et sui arbitrii et
suae potestatis inuenio hominem a deo institutum, nullam
magis imaginem et similitudinem dei in illo animaduertens
quam eiusmodi status formam. neque enim facie et corporalibus
lineis, tam uariis in genere humano, ad uniformem
deum expressus est, sed in ea substantia, quam ab ipso deo
traxit, id est anima, ad formam dei, spondentis et arbitrii
sui libertatem et potestatem, signatus est. hunc statum eius
confirmauit etiam ipsa lex tunc a deo posita. non enim poneretur
lex ei, qui non haberet obsequium debitum legi in
sua potestate, nec rursus comminatio mortis transgressioni
adscriberetur, si non et contemptus legis in arbitrii libertatem
homini deputaretur. sic et in posteris legibus creatoris inuenias.
proponentis ante hominem bonum et malum, uitam et mortem.
sed nec alias totum ordinem disciplinae per praecepta dispositum
a uocante deo, et minante et hortante, nisi et ad
obsequium et ad contemptum libero et uoluntario homini. [*]