Adversus Marcionem (2.10)

Sed et si [non] ab homine in diabolum transcripseris mali
elogium, ut in instinctorem delicti, uti sic quoque in creatorem
dirigas culpam ut in auctorem diaboli, — qui facit,
(inquit,) angelos spiritus — ergo quod factus a deo est, id
est angelus, id erit eius qui fecit, quod autem factus a deo non
est, id est diabolus. id est delator, superest ut ipse sese
fecerit, deferendo de deo, et quidem falsum, primo. quod deus
illos ex omni ligno edere uetuisset, dehinc, quasi morituri non
essent, si edissent, tertio, quasi deus illis inuidisset diuinitatem.
unde igitur malitia mendacii et fallaciae in homines et
infamiae in deum? a deo utique non, qui et (hunc) angelum ex
forma operum bonorum instituit bonum. denique sapientissimus
omnium editur ante quam diabolus; nisi malum est sapientia.
et si euoluas Ezechielis prophetiam, facile animaduertes tam
institutione bonum angelum illum quam sponte corruptum.
in persona enim principis Sor ad diabolum pronuntiatur: et
factus est sermo domini ad me dicens: fili hominis.
sume planctum super principem Sor et dices: haec.
dicit dominus: tu es resignaculum similitudinis,
qui scilicet integritatem imaginis et similitudinis resignueris,
corona decoris — hoc ut eminentissimo
angelorum, ut archangelo, ut sapientissimo omnium —: in
deliciis paradisi dei tui natus es; — illic enim. ubi
deus in secunda animalium figurae formatione angelos fecerat. lapidem
optimum indutus es. sardium, topazium.
smaragdum, carbunculum, sapphirum. iaspin, lyncurium,
achaten, am ethystum, chrysolithum, [*] [*]

beryllum. onychinum, et auro replesti horrea tua et
thesauros tuos. exqua die conditus es, cum Cherub
imposui te in monte sancto dei, fuisti in medio
lapidum igneorum. fuisti inuituperabilis in diebus
tuis, ex qua die conditus es, donec inuentae
sunt laesurae tuae: de multitudine negotiationis
tuae promas tuas replesti et deliquisti, et cetera,
quae ad suggillationem angeli, non ad illius principis proprie
pertinere manifestum est eo, quod nemo hominum in paradiso
dei natus sit, ne ipse quidem Adam, translatus potius illuc,
nec cum Cherub impositus in monte sancto dei, id est in
sublimitate caelesti, de qua satanan dominus quoque decidisse
testatur, nec inter lapides igneos demoratus, inter gemmantes
siderum ardentium radios, unde etiam quasi fulgur deiectus
est satanas. sed ipse auctor delicti in persona peccatoris
uiri denotabatur, retro quidem inuituperabilis a die conditionis
suae, a deo in bonum conditus ut a bono conditore inuituperabilium
conditionum et excultus omni gloria angelica et
apud deum constitutus, qua bonus apud bonum, postea uero
a semetipso translatus in malum. ex quo enim, inquit,
apparuerunt laesurae tuae, illi eas reputans, quibus
scilicet laesit hominem electum a dei obsequio. et deliquit
ex illo, ex quo delictum seminauit, atque ita exinde negotiationis,
id est malitiae suae, multitudinem exercuit, delictorum
scilicet censum, non minus et ipse liberi arbitrii institutus,
ut spiritus. nihil enim deus proximum sibi non libertate eiusmodi
ordinasset. quem tamen et praedamnando testatus est
ab institutionis forma libidine propria conceptae ultro malitiae , [*] [*]
exprbitasse, et commeatum operationibus eius admetiendo rationem
bonitatis suae egit, eodem consilio differens extinctionem
diaboli quo hominis restitutionem. certamini enim dedit spatium.I
ut et homo eadem arbitrii libertate elideret inimicum, qua
succiderat illi, probans suam. non dei culpam, et ita salutem
digne per uictoriam recuperaret. et diabolus amarius puniretur
ab eo, quem eliserat ante, deuictus, et deus tanto magis bonus
inueniretur, sustinens hominem gloriosiorem in paradisum ad
licentiam decerpendae arboris uitae iam de uita regressurum.