Tractatus Undecim (10.132-10.133)

agnosceret [*] [*] [*]

et repudiatis omnibus quorum finis mors est et in quibus corripitur
edoctus, totum se debens deo, factus ipse quod psalmus
est in exultationem psalmidici sermonis intraret dicente Dauid:
deus, repulisti nos et distruxisti, iratus es et misertus
es nostri. In quo tamen sermone psalmi ultra naturalis intellegentiae
sensum mens ad deum conuersa prouehitur et unicuique
intellegenti se incorruptae beatitudinis per haec cam
aperitur. Libet enim hoc loco in tali sermone psalmi aduersus
diaboli insidiantis astutias libera saluati in Christo hominis
uoce clamare: ubi est, mors, aculeus tuus? ubi est, mors,
uictoria tua? ecce deus, dum corripit, diligit et erudit
potius peccati agnitione quam plectit, et, cum alia tua non sit
natura, nisi aut in peccati mala cogere aut post percussum
captum ueneno in ea quae ipse persuaseris perurguere, Christo
docente cognoscimus quod baptizati in Christo,

cum in his
quae sunt deo aliena distruimur, in ea quae sunt nobis propria
reformamur et quod usque ad finem peccantibus poena
est et conuersis nobis in redarguitione doctrina est, ipso Dauid
dicente: quis similis tibi, domine? quia ostendisti mihi
tribulationes et conuersum uiuificans docuisti me, et
iterum Eseias ait: domine, in utero accepimus et parturiuimus
spiritum salutis quem dedisti super terram.
In quo quamuis nos ipsi probemus in nobis, qualis esse I homo
debeat qui in nouam natiuitatem per fidem uiuens sensum
suum ad ea quae dei substantiae sunt digna moderetur, tamen,
ut scribturarum dispositio ad intellegentiam nostram factorum
exemplis tamquam incorruptis testimoniis uteretur et caritatem
dei commendans in nobis conpugnantes rerum mortalium in [*] [*] [*] [*] [*]

nobis opiniones facilius ostenderet, si dictus uerborum formis
et rerum parabolis adprobaret,