Tractatus Undecim (10.134-10.135)

sic Rebecca, felicis mater uteri
et diuinae promissionis decreta parturiens, conluctantia inter se
mundi et dei in nobis opera demonstrans, dum pugnantiam
uiscerum inpatienter acciperet, in profetiam liberi doloris erupit
dicens: quo mihi ista, si sic sunt? Cui uox domini respondit
et docuit: duo populi sunt et duae gentes in utero tuo.
De quo et apostolus Paulus manifestans enarrans ait: uideo
aliam legem repugnantem in membris meis legi mentis
meae et captiuum ducentem me in I legem peccati, et,
ut in duabus gentibus et duobus populis, quid populus et gens
dei, quid uitiorum populus esset, ostenderet, ueterem a nobis
hominem exui cum omnibus actibus et concupiscentiis
suis et in nouum nos uoluit reformari dicens: sicut portauimus
imaginem eius qui est de limo, portemus imaginem
eius qui est de caelo, ut qui se diuinum genus
crederet ea quae sunt terrena despiciens sequens Christum in
caelestes se glorias consecraret.

Sic duo testamenta ad fidem
posita, unum seruitutis iugum soluens, aliut gratiae opus diuidens,
ueteris et noui nomen habuerunt, ut in utrisque unus
homo positus diuinae in se naturae et terrenae carnis opus
possidens, quia nulla societas luci cum tenebris, Christo
et Beliae est, id quod erat carnis disciplinae lege cohiberet
et se deo cuius imago et similitudo apparuit non negaret. Sic, [*] [*]