Epistulae (1)

DOMINO DEUINCTISSIMO ET MIHI SPECIALI AFFECTU UENERANDO AC SUSPICIENDO FRATRI LUCIDO PRESBVTERO FAUSTUS.

Grandis caritas est parum cauti fratris errorem per dei gratiam
et adiutorium magis uelle curare, quam, sicut summi
antestites meditantur, ab unitate suspendere. quid possum de
hoc sensu, sicut uis, cum unanimitate tua per litteras loqui,
cum te praesens multa et blanda et humili conlocutione numquam
potuerim ad uiam ueritatis adtrahere? loquentes ergo de gratia
dei et oboedientia hominis id omnimodo statuere debemus, ut
neque proni in sinistram neque inportuni in dexteram regia
magis gradiamur uia. illud autem uenerationem tuam dixisse
miratus sum, quod nullus umquam sub religiosa professione
contra catholicam fidem uel scripserit uel praedicauerit, cum
plurimi multiplices et profanos errores suos etiam scriptorum
monumentis crediderint inserendos, qui tamen Christiano [*] [*] [*] [*]

nomine gloriabantur. breuiter ergo dicam, quantum cum absente
loqui possum, quid sentire cum catholica ecclesia debeas, id
est, ut cum gratia domini operationem baptizati famuli semper
adiungas et eum, qui praedestinationem excluso labore hominis
adserit, cum Pelagii dogmate detesteris.

Anathema ergo illi, qui inter reliquas Pelagii inpietates
hominem sine peccato nasci et per solum laborem posse saluari
damnanda praesumptione contenderit et qui eum sine
gratia dei liberari posse crediderit.

Item anathema illi, qui hominem cum fideli confessione solemniter
baptizatum et adserentem catholicam fidem et postmodum
per diuersa mundi huius oblectamenta et temptamenta prolapsum
in Adam et originale peccatum perisse adseruerit.

Item anathema illi, qui per dei praescientiam hominem deprimi
in mortem dixerit.

Item anathema illi, qui dixerit illum, qui periit, non accepisse,
ut saluus esse posset [id est de baptizato uel de illius
aetatis pagano, qui credere potuit et uoluit].

Item anathema illi, qui dixerit, quod uas in contumeliam
non possit adsurgere, ut sit uas in honorem.

Item anathema illi, qui dixerit, quod Christus non pro
omnibus mortuus sit nec omnes homines saluos esse uelit.

Cum autem ad nos in Christi nomine ueneris aut cum a
sanctis sacerdotibus euocatus fueris, tunc oportuna, si dominus
iusserit, locis suis testimonia proferemus, quibus et
quae catholica sunt manifestentur et quae catholicis contraria [*]

destruantur. nos autem per inluminationem Christi ueraciter et,
confidenter adserimus et eum, qui periit per culpam, saluum
esse potuisse per gratiam, si gratiae ipsi famuli laboris oboedientiam
non negasset, et eum, qui per gratiam ad bonae consummationis
metas seruitio obsequente peruenit, cadere per
desidiam et perire potuisse per culpam. nos ergo per medium
Christo duce gradientes post gratiam, sine qua nihil sumus,
laborem officiosae seruitutis adserimus. sed omnimodo adrogantiam
et praesumptionem laboris excludimus, ut totis uiribus
desudantes, ne gratia in nobis euacuetur, quidquid de
manu domini susceperimus, donum pronuntiemus esse, non
praemium, scientes laboris ipsius fructum officii rem esse, non
meriti, cum euangelista dicentes: serui inutiles sumus, quod
debuimus facere fecimus.

Haec, quae strictim pro epistulae breuitate memorata sunt,
aut recipere se aut respuere unanimitas tua recurrente sermone
respondeat. ceterum qui hanc ueritatis mensuram gratia
praecedente et conatu adsurgente non sequitur, dignus erit,
qui a sacris liminibus arceatur. ego tamen indiuiduam mihi
bonitatem tuam toto sincerae benignitatis amplexu in uia retinens
intra matris ecclesiae gremium permanere repudiato hoc
errore desidero. qui si cito respuatur, ignorantia fuisse uidebitur,
blasphemia uero reputabitur, si pertinaciter defendatur.
grauem namque in auctorem retorquemus inuidiam, si dicamus,
quod ei possibilitatem capessendae salutis noluerit dare qui
periit, [ei dumtaxat, qui capere iam possit arbitrii libertatem,] [*] [*] [*]

cum minime negare possimus, quod mandati praeuaricatorem
in iudicii sui examinatione damnabit. qui enim non est. obnoxius
de suscepto, nescio quomodo reus possit esse de perdito.
ac sic peccantes in deum, cuius in primis incautius
adseruimus gratiam, in postremis eius uidebimur inpugnare
iustitiam.

Huius autem epistulae exemplar mecum reteneo in conuentu
sanctorum antestitum, si ita necesse fuerit, proferendum. quam
si suscipiendam putauerit fraternitas tua, aut subscriptam
manu propria mox remittat aut sequentibus scriptis omnino
se inprobasse respondeat. quodsi eam subscriptam, ut dixi,
transmittere nolueris, aperte adhuc te in errore persistere ipso
silentio conprobabis ac proinde iam necessitatem mihi facies
ad personam tuam publicis conuentibus exponendam. et ideo
secundum haec, quae a me sunt directa, rescribe, utrum ea
remotis circuitionibus aut agnoscas aut respuas.

[Auxanius in Christi nomine episcopus relegi et
Faustus exemplar epistulae meae relegi et
Paulus episcopus in Christi nomine relegi et
Eutropius in nomine Christi episcopus
Pragmatius in Christi signo episcopus
Patiens in Christo episcopus
Eufronius relegi et admiratus sum plenitudinem sanctam
Megethius episcopus relegi et
Eutropius in nomine Christi episcopus relegi et
Leucadius in nomine Christi episcopus relegi et [*]

lulianus in nomine Christi episcopus
Lucidus presbyter.]
Item alia manu: Faustus exemplar epistulae meae relegi et
subscripsi.