Epistulae (2)

II. EXEMPLAR EPISTULAE LUCIDI PRESBVTERI. DOMINIS BEATISSIMIS ET IN CHRISTO REUERENTISSIMIS PATRIBUS EUFRONIO, LEONTIO, FONTEIO, UIUENTIO, MAMERTO, PATIENTI, UE- RIANO, AUXANIO, FAUSTO, PAULO, MEGETHIO, GRAECO, EUTROPIO, LEONTIO, CLAUDIO, MARCELLO, CROCO, BASILIO, CLAUDIO, URSICINO, PRAETEXTATO, PRAGMATIO, THEOPLASTO, LEUCADIO, UIUENTIO, IU- LIANO, AMICALI, IOANNI, OPILIONI ET LICINIO EPISCOPIS LUCIDUS PRESBVTER.

Correptio uestra salus publica et sententia uestra medicina
est. unde et ego summum remedium duco, ut praeteritos errores
accusando excusem et salutifera professione me diluam.

Proinde iuxta praedicandi recentia statuta concilii damno uobiscum
sensum illum, qui dicit laborem humanae oboedientiae
diuinae gratiae non esse iungendum,
qui dicit post primi hominis lapsum ex toto arbitrium uoluntatis
extinctum,
qui dicit, quod Christus dominus et saluator noster mortem
non pro omnium salute susceperit, [*]

qui dicit, quod praescientia dei hominem uiolenter conpellat
ad mortem uel quod dei pereant uoluntate, qui pereunt,
qui dicit, quod post acceptum legitime baptismum in Adam
moriatur, quicumque deliquerit, .
qui dicit alios deputatos ad mortem, alios ad uitam praedestinatos,

qui dicit ab Adam usque ad Christum nullos ex gentibus
per primam dei gratiam, id est per legem naturae in aduentum
Christi fuisse saluatos eo, quod liberum arbitrium ex omnibus
in primo parente perdiderint,
qui dicit patriarchas ac prophetas uel summos quosque
sanctorum etiam ante redemptionis tempora in paradisi habitatione
deguisse,
qui dicit ignes et inferna non esse. haec omnia quasi
impia et sacrilegiis repleta condemno.

Ita autem adsero gratiam dei, ut adnisum hominis et conatum
gratiae semper adiungam et libertatem uoluntatis humanae
non extinctam, sed adtenuatam et infirmatam esse
pronuntiem et periclitari eum, qui saluus est, et eum, qui
periit, potuisse saluari. Christum etiam deum ac saluatorem
nostrum, quantum pertinet ad diuitias bonitatis suae, pretium
mortis pro omnibus obtulisse et, quia nullum perire uelit, qui
est saluator omnium hominum, maxime fidelium, diues in
omnibus, qui inuocant illum. et quia in tantis rebus conscientiae
satisfaciendum, memini me ante dixisse, quod Christus
pro his tantum, quos credituros praesciuit, aduenisset sententias [*]

dominicas sequens, quibus ait: sicut filius hominis non
uenit ministrari, sed ministrare et animam suam redemptionem
dare pro multis, et illud: hic est calix
sanguinis mei noui testamenti, qui pro multis effundetur
in remissionem peccatorum, uel illud apostoli:
sicut semel statutum est hominibus mori, ita et
Christus semel oblatus est ad multorum exhaurienda
peccata.

Nunc uero sacrorum testimoniorum auctoritate, quae abunde
per spatia diuinarum inueniuntur scripturarum, et seniorum
doctrinae ratione patefacta libens fateor Christum etiam pro
perditis aduenisse, quia eodem nolente perierunt. neque enim
fas est circa eos solum, qui uidentur esse saluati, inmensae
diuitias bonitatis ac beneficia diuina concludi. nam si Christum
his tantum remedia adtulisse dicimus, qui redempti sunt,
uidebimur absoluere non redemptos, quos pro redemptione contempta
constat esse puniendos.

Adsero etiam per rationem et ordinem saeculorum alios lege
gratiae, alios lege Moysi, alios lege naturae, quam deus in
omnium cordibus scripsit, in spe aduentus Christi fuisse saluatos,
nullos tamen ex initio mundi ab originali nexu nisi
intercessione sacri sanguinis absolutos. profiteor etiam aeternos
ignes et infernales flammas factis capitalibus praeparatas, quia
perseuerantes in finem humanas culpas merito sequitur diuina
sententia, quam iuste incurrunt, qui haec non toto corde crediderint.
orate pro me, domini sancti et apostolici patres. [*] [*]

Lucidus presbyter hanc epistulam manu propria subscripsi
et quae in ea adstruuntur adsero et quae sunt damnata damno.