De Rebaptismate (9)

Quibus rebus et huiuscemodi compluribus factis ad claritatem eius
pertinentibus consequens esse uidebatur ut quemadmodum Iudaei de
Christo sentiunt, quod tamen de Iesu Christo Domino nostro non
credunt, ut etiam ipsi existimarent, ut talis et tantus nulla obita
morte in aeternum perseueret, et regnum Israel et totius orbis in
perpetuum quod non corriperetur possideret. unde etiam Iudaei ausi
fuerunt eum rapere et in regnum unguere: quod quidem necesse
habuit ille subterfugere: ac propterea discipuli eius arbitrabantur [*]

quod nulla alia ratione uitam aeternam his praestaturus esset, nisi
primum ipse uitam hanc temporalem cum illa aeterna in se ipso
continuasset. denique cum conuersarentur in Galilaea dixit eis Iesus:
incipit filius hominis tradi in manus hominum et
interficient eum, et post triduum resurget. et contristati
sunt nimis, quia, sicuti diximus, longe diuersum prius animis ac mente
conceperant. denique hic fuit etiam Iudaeorum sermo contradictionis
aduersus eum, cum se ipse quidem doceret eos et futura annuntiaret,
illi autem dicerent: nos audiuimus a lege quia Christus
manet in aeternum: et quomodo tu dicis quia exaltari
oportet filium hominis? itaque fuit discipulorum eadem haec
praesumptio de Christo, prorumpente in istum sermonem incrudelitatis
suae Petro ipso duce ac principe apostolorum. cum enim a Domino
simul cum ceteris fuisset interrogatus quidnam sentiret de ipso,
id est quem esse eum existimaret, et primo ueritatem confessus fuisset
dicens esse eum Christum filium Dei uiui et propterea beatus ab illo
iudicatus esset, quod hoc non carnaliter sed per patris caelestis reuelationem
adsecutus esset, idem tamen, ubi coepit Iesus ostendere
discipulis suis quia oporteret eum Hierosolymam ire et multa pati a
senioribus et sacerdotibus et scribis et interfici et post diem tertium
resurgere, nihilominus ille uerus Christi confessor post pauculos dies
assumpto eo coepit illum corripere dicens: propitius sit tibi,
non erit istud, ita ut propterea audire a Domino commeruerit:
uade post me satanas, scandalum mihi es, ob hoc quod
non saperet ea quae sunt Dei sed ea quae sunt hominum. quae increpatio
aduersus Petrum magis magisque eluxit adprehenso Domino,
cum a muliercula conterritus diceret: nescio quid dicas, neque
noui te, et iterum cum hoc idem diceret adhibito iureiurando et
tertio deuotans et iurans adfirmaret quoniam non nosset hominem et
non semel sed saepius eum negasset, quod consilium ei quoniam usque
ad passionem Domini perseueraturum erat multo prius a Domino
palam factum est, ut nos quoque id non ignoremus. denique post [*] [*]
resurrectionem Domini unus e discipulis eius Cleopas cum esset
maestus secundum errorem omnium condiscipulorum suorum, ipsi
Domino tamquam alicui ignoto referens quod contigerat, sic locutus
est dicens de Iesu Nazareno, qui fuit propheta potens in factis et
dictis in conspectu Dei et uniuersi populi, quomodo hunc tradiderunt
sacerdotes et principes nostri in damnationem mortis et cruci eum
fixerunt. nos autem sperabamus quod ipse erat redempturus
Israel. iuxta quae omnes quoque discipuli adseuerationem quoque
mulierum, quae post resurrectionem uiderant Dominum,
iudicauerunt deliramenta et quidam ipsorum uiso eo non crediderunt
sed dubitauerunt, quique tunc non interfuerunt omnino
non crediderant, nisi postmodum ab ipso Domino omnibus modis
fuissent obiurgati atque increpati: quoniam mors eos ita offenderat
ut putarent eum non resurrexisse, quem innuerant mori non
debuisse, quia contra opinionem ipsorum semel mortuus, fuisset.
itaque quod ad ipsos discipulos pertinet, neque integram neque perfectam
fidem habuisse his modis quibus retulimus inueniuntur, et
quod multo grauius est, sicut in euangelio cata Ioannem scriptum est,
etiam alios baptizabant.