De Rebaptismate (16)

Quoniam autem prima pars disputationis huius uidetur explicata,
etiam sequentem eius propter haereticos debemus attingere, quia
perquam necessarium est eum tractatum qui semel in manus incidit
non praeterire, ne forte eos qui sunt simpliciores ex fratribus aliquis
haereticorum uersutia sua audeat attentare. nam quia Ioannes dixit
nos baptizandos esse in spiritu sancto et igni, eo quod addiderit dicens
et igni, idcirco quidam desperati homines ausi sunt usquequaque
prauitatem suam porrigere et propterea homines nasutissimi quaerunt
quomodo sanctitatis baptisma ita corrumpant ac uiolent ut etiam
euacuent: qui originem iam exinde trahunt a Simone mago multiformi
peruersitate per uarios errores eam exercentes. cui Simoni Petrus in
actis apostolorum dixit: pecunia tua tecum sit in perditionem,
quia gratiam Dei existimasti per pecunias
posse possideri. non est tibi portio neque sors in sermone
hoc. cor enim tuum non est rectum coram Deo.
et agunt isti haec omnia dum fallere cupiunt eos qui sunt [*] [*]

simplicioores aut curiosiores, et temptant nonnulli illorum tractare se solos
integrum atque perfectum, non sicuti nos mutilatum et decurtatum,
baptisma tradere, quod taliter dicuntur adsignare ut quam mox in
aquam descenderunt, statim super aquam ignis appareat. quod si
aliquo lusu perpetrari potest, sicut adfirmantur plerique huiusmodi
lusus Anaxilai esse, siue naturale quid est, quo pacto possit hoc contingere,
siue illi putant hoc se conspicere siue maligni opus et
magicum uirus ignem potest in aqua exprimere: illi tamen talem fallaciam
et stropham praedicant perfectum baptisma esse, quod fideles
homines si coacti fuerunt accipere, utique non dubitabitur eos id quod
habuerant amisisse, perinde ac si quis sacramento miles dicto desertis
suis castris in hostium diuersissimis castris longe aliud sacramentum
uelit dicere, hac ratione constat eum uetere sacramento exauctoratum
esse.