De Rebaptismate (1)

Animaduerto quaesitum apud fratres quid potius obseruari
oporteret in personam eorum, qui in haeresi quidem sed in nomine Dei
15 nostri Iesu Christi [sint) tincti, postmodum inde digressi et suppliciter
ad ecclesiam Dei aduolantes, totis praecordiis paenitentiam agerent
et erroris sui damnationem nunc demum intellegentes auxilium salutis
ab ea implorarent, utrum uetustissima consuetudine ac traditione
ecclesiastica post illum quod foris quidem sed in nomine Iesu Christi
Domini nostri acceperunt baptisma tantummodo imponi eis manum
ab episcopo ad accipiendum spiritum sanctum sufficeret et haec manus
nus impositio signum fidei iteratum atque consummatum eis praestaret,
an uero etiam iteratum baptisma his necessarium esset [*] [*]

tamquam nihil habituris, si hoc quoque adepti ex integro non fuissent,
perinde ac si numquam baptizati in nomine Iesu Christi forent.
ideoque nonnulla super hac noua quaestione scripta aut rescripta esse
iactabantur, quibus utraque pars ad dostruenda aliena summo studio
nitebatur. in quo genere quaestionis, ut mihi uidetur, nulla omnino
potuisset controuersia aut disceptatio emergere, si unusquisque nostrum
contentus uenerabili ecclesiarum omnium auctoritate et necessaria
humilitate nihil innouare gestiret, cum locum contradictioni non
quemlibet animaduerteret. namque omne quod et anceps et ambiguum
et in diuersis sententiis prudentium ac fidelium uirorum constitutum
est, si contra priscam et memorabilem cunctorum emeritorum sanctorum
et fidelium solemnissimam obseruationem iudicatur, damnari
utique debet, cum in re olim composita et ordinata, quodcumque est
illud quod contra ecclesiarum quietem atque pacem in medium producatur
nihil praeter discordias et simultates et schismata allaturum:
ubi nullus alius fructus reperiatur nisi hic solus, ut unus
homo, quicumque ille est, magnae prudentiae et constantiae esse
apud quosdam lenes homines inani gloria praedicetur et haereticorum
stupore praeditus, quibus hoc unicum perditionis solacium
est si non soli peccare uideantur, errores et uitia uniuersarum ecclesiarum
correxisse apud simillimos sui et compares celebretur. haereticorum
enim omnium hoc studium atque propositum.est sanctissimae
matri nostrae ecclesiae eiuscemodi et plurimas quantas calumnias nectere
et inuenisse aliquid quod ei crimini uel etiam leuiter dari
posset summam gloriam ducere. quod cum nullum sanae mentis fidelium
tenere uel maxime nullum omnino in quocumque clero constitutum
ac multo magis episcoporum audere deceat, monstri simile
est ipsos episcopos talia scandala cogitare et turpitudinem matris
ecclesiae, si quam putant in hoc negotio esse, contra praeceptum legis
et omnium scripturarum nimis inreuerenter cum ipsa ipsorum turpitudine
et periculo non uereri detegere, quamquam nulla sit in hoc
nisi in errore ipsorum illorum turpitudo ecclesiae. itaque deterius
delinquitur ab hominibus eiusmodi, si id quod in obseruatione antiquissima
aliis tamquam non recte fiat reprehenditur, et ab his qui
ante nos fuerunt, tum etiam a nobis recte obseruatum esse et [*]
seruari manifeste ac fortiter ostendatur, ita ut etsi paribus argumentis
ex utraque parte congrederemur, tamen quia non poterat id
quod innouabatur sine dissensione fratrum et damno ecclesiastico
consistere, utique non debeat contra fas quod aiunt et nefas id est
contra bonum et aequum ecclesiae matri quasi macula temere infligi,
eisque qui hoc adtentarent audaciae huius atque impietatis ignominia
merito deberet adscribi. sed quoniam non est in nostra potestate ut
secundum praeceptum apostoli id ipsum dicamus omnes neue sint in
nobis schismata, tamen in quantum possumus conitimur huius tractatus
statum demonstrare et turbulentis hominibus ut uel nunc suum
negotium agere incipiant persuadere, consecuturis plurimum etiam
nobis, si hoc quoque consilio sano tandem uoluerint adquiescere.
et ideo quaecumque sanctarum scripturarum ad hanc partem pertinentia
sunt capitula necessario in unum congeremus, et quae uidentur
esse diuersa aut uaria quantum poterit manifeste inter se conglutinabimus
et utilitatem ac commodum singulorum pro mediocritate
nostra examinabimus, ut agendi in ecclesia formam et consuetudinem
saluberrimam atque pacificam uniuersis fratribus insinuemus.