De Dominica Oratione (23)

Adiunxit plane et addidit legem certa nos condicione et sponaione
constringens, ut sic nobis dimitti debita postulemus secundum
quod et ipsi debitoribus nostris dimittimus, scientes inpetrari
non posse quod pro peccatis petimus, nisi et ipsi circa peccatores
nostros paria fecerimus. idcirco et alio in loco dicit: in
qua mensura mensi fueritis, in ea remetietur uobis
et qui seruus post dimissum sibi a domino omne debitum conseruo
suo noluit ipse dimittere in carcerem religatur. quia indulgere
conseruo noluit, quod sibi a Domino indultum fuerat amisit.
quae adhuc fortius Christus in praeceptis suis maiore censurae
suae uigore proponit. cum steteritis, inquit, ad orationem,
remittite si quid habetis aduersus aliquem,
ut et pater uester qui in caelis est remittat peccata
uobis. si autem uos non remiseritis, neque pater
uester qui in caelis est remittet uobis peccata
uestra. excusatio tibi nulla in die iudicii superest, cum secundum
tuam sententiam iudiceris et quod feceris hoc et ipse patiaris.
pacificos enim et concordes adque unanimes esse in domo
sua Deus praecepit et quales nos fecit secunda natiuitate tales
uult renatos perseuerare, ut qui filii Dei sumus in Dei pace maneamus,
et quibus spiritus unus est unus sit et animus et sensus. [*] [*]

sic nec sacrificium Deus recipit dissidentis et ab altari reuertentem
prius fratri reconciliari iubet, ut pacificis precibus et Deus
possit esse pacatus. sacrificium Deo maius est pax nostra et fraterna
concordia et de unitate Patris et Filii et Spiritus sancti
plebs adunata.