De Dominica Oratione (22)

Post haec et pro peccatis nostris precamur dicentes: et remitte
nobis debita nostra, sicut et nos remittimus
debitoribus nostris. post subsidium cibi petitur et uenia
delicti, ut qui a Deo pascitur in Deo uiuat nec tantum praesenti
et temporali uitae sed aeternae consulatur, ad quam ueniri potest,
si peccata donentur quae debita Dominus appellat, sicut in
euangelio suo dicit: dimisi tibi omne debitum, quia me
rogasti. quam necessario autem, quam prouidenter et salubriter
admonemur quod peccatores sumus qui pro peccatis rogare
conpellimur, ut dum indulgentia de Deo petitur, conscientiae
suae animus recordetur! ne quis sibi quasi innocens placeat et se
extollendo plus pereat, instruitur et docetur peccare se cottidie,
dum cottidie pro peccatis iubetur orare. sic denique et Iohannes
in epistula sua monet dicens: si dixerimus quia peccatum
non habemus, nos ipsos decipimus et ueritas in nobis
non est. si autem confessi fuerimus peccata nostra,
fidelis et iustus est Dominus qui nobis peccata
dimittat. in epistula sua utrumque conplexus est, quod
et rogare pro peccatis debeamus et inpetremus indulgentiam cum [*] [*]