De Dominica Oratione (14)

Addimus quoque etdicimus: fiat uoluntas tua in caelo
et in terra, non ut Deus faciat quod uult, sed ut nos facere
possimus quod Deus uult. nam Deo quis obsistit quominus quod
uelit faciat? sed quia nobis a diabolo obsistitur quominus per
omnia noster animus adque actus Deo obsequatur, oramus et
petimus ut fiat in nobis uoluntas Dei: quae ut fiat in nobis, opus
est Dei uoluntate id est ope eius et protectione, quia nemo suis [*] [*]

uiribus fortis est sed Dei indulgentia et misericordia tutus est.
denique et Dominus infirmitatem hominis quem portabat ostendens
ait: pater, si fieri potest, transeat a me calix
iste, et exemplum discipulis suis distribuens, ut non uoluntatem
suam sed Dei faciant, addidit dicens: uerumtamen non
quod ego uolo sed quod tu uis. et alio loco dicit: non
descendi de caelo, ut faciam uoluntatem meam, sed
uoluntatem eius qui misit me. quodsi filius obaudiuit
ut faceret patris uoluntatem, quanto magis seruus obaudire debet
ut faciat domini uoluntatem, sicut in epistula sua Iohannes quoque
ad faciendam uoluntatem Dei hortatur et instruit dicens:
nolite diligere mundum neque ea quae in mundo
sunt. si qui dilexerit mundum, non est caritas patris
in illo, quia omne quod in mundo est concupiscentia
carnis est et concupiscentia oculorum et ambitio
saeculi quae non est a patre sed ex concupiscentia
mundi. et mundus transibit et concupiscentia
eius: qui autem fecerit Dei uoluntatem manet
in aeternum, quomodo et Deus manet in aeternum.
qui in aeternum manere uolumus Dei qui aeternus est uoluntatem
facere debemus.