De Dominica Oratione (13)

Sequitur in oratione: adueniat regnum tuum. regnum
etiam Dei repraesentari nobis petimus, sicuti et nomen eius ut
in nobis sanctificetur postulamus. nam Deus quando non regnat,
aut aput eum quando incipit quod et semper fuit et esse non desinit
? nostrum regnum petimus aduenire a Deo nobis repromissum,
Christi sanguine et passione quaesitum, ut qui in saeculo
ante seruiuimus postmodum Christo dominante regnemus, sicut
ipse pollicetur et dicit: uenite, benedicti patris mei, [*] [*] [*]

percipite regnum quod uobis paratum est ab origine
mundi. potest uero, fratres dilectissimi, et ipse Christus esse
regnum Dei quem uenire cottidie cupimus, cuius aduentus ut
cito nobis repraesentetur optamus. nam cum resurrectio ipse sit,
quia in ipso resurgimus, sic et regnum Dei potest ipse intellegi,
quia in illo regnaturi sumus. bene autem regnum Dei petimus
id est regnum caeleste, quia est et terrestre regnum. sed qui
renuntiauit iam saeculo maior est et honoribus eius et regno. et
ideo qui se Deo et Christo dicat non terrena sed caelestia regna
desiderat. continua autem oratione et prece opus est, ne excidamus
de regno caelesti, sicut Iudaei quibus hoc primum promissum
fuerat exciderunt Domino manifestante et probante. multi
inquit, uenient ab oriente et occidente et recumbent
cum Abraham et Isaac et Iacob in regno caelorum.
filii autem regni expellen tur in tene bras exteriores:
illic erit ploratio et stridor dentium. ostendit quia ante
filii regni Iudaei erant, quando et filii Dei esse perseuerabant,
postquam cessauit circa illos nomen paternum, cessauit et regnum.
et ideo christiani qui in oratione appellare patrem Deum
coepimus nos et ut regnum Dei nobis ueniat oramus.