De Utilitate Credendi (29)

Huic igitur tam inmani difficultati, quoniam de religione
quaerimus, deus solus mederi potest: quem nisi et esse et
humanis mentibus opitulari credimus, nec quaerere quidem
ipsam ueram religionem debemus. quid enim tandem tanto
molimine inuestigare cupimus? quid optamus adtingere? quo
peruenire desideramus? eone quod esse aut ad nos pertinere
non credimus ? nihil est tali mente peruersius. tune, cum beneficium
a me petere non auderes aut certe inpudenter auderes,
nisi daturum esse me crederes, inuentionem religionis postulatum
uenis, cum deum neque esse neque, si sit, curare nos [*]

putes ? quid ? si tanta res est, quae nisi sedulo atque omnibus
uiribus quaesita nequeat reperiri? quid? si ipsa difficillima
inuentio ad capiendum ac proferendum. quod inuentum erit,
mentem quaerentis exercet? quid enim oculis nostris hac luce
iucundius et familiarius? quam tamen perpeti atque tolerare
post diuturnas tenebras nequeunt. quid exhausto aegrotatione
corpori adcommodatius quam cibus et potio ? uidemus tamen
conualescentes refrenari atque cohiberi, ne saturitati ualentium
committere sese audeant. cibisque ipsis agere, ut ad illum
morbum, quo eos repudiabant. reuertantur. de conualescentibus
loquor. quid? ipsos aegrotantes nonne urgemus, ut aliquid
sumant ? in quo profecto nobis cum tanta molestia non obtemperarent,
si se illum morbum euasuros esse non crederent.
quando ergo tu te operosissimae ac laboriosissimae inquisitioni
dabis ? quando tantam, quanta ipsa res digna est, curam negotiumque
tibi audebis inponere, cum id, quod quaeris, esse non
credas ? recte igitur catholicae disciplinae maiestate institutum
est, ut accedentibus ad religionem fides persuadeatur ante
omnia.