De Utilitate Credendi (28)

Hic rursus oritur difficillima quaestio. quonam enim
modo stulti sapientem inuenire poterimus, cum hoc nomen,
tametsi nemo fere audeat palam, plerique tamen ex obliquo
sibi uindicant. cum de rebus ipsis, quarum cognitione constat
sapientia, ita inter se dissentiant, ut aut nullum eorum, aut [*] [*]
certe unum necesse sit esse sapientem? sed quinam iste sit,
cum ab stulto requiratur, quo pacto queat dinosci plane atque
percipi, omnino non uideo. neque enim quibuslibet signis cognoscere
aliquid potest nisi illud ipsum, cuius ea signa sunt,.
nouerit. atqui sapientiam stultus ignorat. non enim ut aurum
et argentum ceteraque id genus et cognoscere, cum uideas.
et non habere concessum est, ita sapientiam mentis eius oculo
qui ea careat, uideri fas est. sensu enim corporis quaecumque
adtingimus, forinsecus nobis offeruntur, et ideo licet quoque
res alienas oculis cernere, cum earum uel eius generis nos.
nihil habeamus. quod autem intellectu capitur, intus apud
animum est nec id habere quicquam est aliud quam uidere.
caret autem stultus sapientia; non igitur nouit sapientiam
non enim oculis eam posset uidere: non autem potest uidere
et non habere neque habere ac stultus esse. nescit hanc igitur,
et dum nescit, in alio loco cognoscere non potest. non ergo
fotest quamdiu stultus est, quisquam certissima cognitione
inuenire sapientem, cui obtemperando tanto stultitiae malo
liberetur.