De Utilitate Credendi (2)

Est igitur mihi propositum, ut probem tibi, si possum.
quod Manichaei sacrilege ac temere inuehantur in eos. qui
catholicae fidei auctoritatem sequentes, antequam illud uerum,
quod pura mente conspicitur, intueri queant, credendo prae-
. muniuntur et inluminaturo praeparantur deo. nosti enim,
Honorate, non aliam ob causam nos in tales homines incidisse,
nisi quod se dicebant terribili auctoritate separata mera et
simplici ratione eos, qui se audire uellent, introducturos ad
deum et errore omni liberaturos. quid enim me aliud cogebat
annos fere nouem spreta religione. quae mihi puerulo a parentibus
insita erat, homines illos sequi ac diligenter audire. nisi
quod nos superstitione terreri et fidem nobis ante rationem
imperari dicerent, se autem nullum premere ad fidem nisi
prius discussa et enodata ueritate? quis non his pollicitationibus
inliceretur, praesertim adulescentis animus cupidus
ueri, etiam nonnullorum in schola doctorum hominum disputationibus
superbus et garrulus, qualem me tunc illi inuenerunt,
spernentem scilicet quasi aniles fabulas et ab eis promissum
apertum et sincerum uerum tenere atque haurire cupientem
? sed quae rursum ratio reuocabat, ne apud eos penitus
haererem, ut me in illo gradu quem uocant Auditorum'
tenerem, ut huius mundi spem atque negotia non dimitterem,
nisi quod ipsos quoque animaduertebam plus in refellendis
aliis disertos et copiosos esse quam in suis probandis firmos [*]

et certos manere? sed de me quid dicam, qui iam catholicus
christianus eram? quae nunc ubera post longissimam sitim
paene exhaustus atque aridus tota auiditate repetiui eaque
altius flens et gemens concussi et expressi, ut id manarent,
quod mihi sic adfecto ad recreationem satis esse posset et
ad spem reducendam uitae ac salutis. quid ergo de me ipso
dicam? tu nondum christianus, qui hortatu meo, cum eos
uehementer execrareris, uix adductus es, ut audiendi tibi
atque explorandi uiderentur, qua, quaeso, alia re delectatus es,
recordare. obsecro te. nisi magna quadam praesumptione ac
pollicitatione rationum? sed quia diu multumque de inperitorum
erroribus latissime ac uehementissime disputabant —
quod cuiuis mediocriter erudito esse facillimum sero didici —
si quid etiam suorum nobis inserebant, necessitate retinendum,
cum alia non occurrerent, in quibus adquiesceremus, arbitrabamur.
itaque nobis faciebant, quod insidiosi aucupes solent,
qui uiscatos surculos propter aquam defigunt, ut sitientes aues
decipiant. obruunt enim et quoquo modo cooperiunt alias quae
circa sunt aquas, uel inde etiam formidolosis molitionibus
deterrent, ut in eorum dolos non electione, sed inopia decidant. ,