De Utilitate Credendi (1)

Si mihi, Honorate, unum atque idem uideretur esse haere.
ticus et credens haereticis homo, tam lingua quam stilo in
hac causa conquiescendum mihi esse arbitrarer. nunc uero
cum inter haec duo plurimum intersit, quandoquidem haereticus
est, ut mea fert opinio, qui alicuius temporalis commodi
et maxime gloriae principatusque sui gratia falsas ac nouas
opiniones uel gignit uel sequitur, ille autem, qui huiusmodi
hominibus credit, homo est imaginatione quadam ueritatis ac
pietatis inlusus: cum haec ergo ita sint, non putaui apud
te silendum esse, quid mihi de inuenienda ac retinenda ueritate
uideatur, cuius, ut scis, ab ineunte adulescentia magno
amore flagrauimus. sed res est longe remota a uanorum hominum
mentibus, qui nimis in haec corporalia progressi atque
lapsi nihil aliud putant esse quam quod istis quinque notissimis
nuntiis corporis sentiunt; et quas ab his plagas atque imagines
acceperunt, eas secum uoluunt, etiam cum conantur
recedere a sensibus, et ex earum mortifera et fallacissima
regula ineffabilia penetralia ueritatis rectissime se metiri putant.
nihil est facilius, mi carissime, quam non solum se dicere sed
etiam opinari uerum inuenisse; sed quam re ipsa difficillimum
sit, agnosces, ut confido, his litteris meis. quae ut tibi prosint [*] [*]

aut certe nihil obsint omnibusque omnino, quorum in manus
forte deuenerint, et rogaui deum et rogo; et spero ita fore.
si bene mihi conscius sum, quod ad hunc stilum pio et officioso
animo, non uani nominis adpetitione ac negatoriae ostentationis
accessi.