De Sancta Virginitate (20)

Absit ergo, ut ita dixerit apostolus nuptis siue nupturis:
ego autem uobis parco, tamquam noluerit dicere, quae
poena coniugatis in futuro saeculo debeatur; absit, ut a
Danihele de temporali iudicio liberatam Paulus mittat in
gehennam; absit, ut maritalis torus ei poena sit ante tribunal
Christi, cui fidem seruando elegit sub falsa accusatione adulterii
uel periclitari uel mori. quid egit uox illa: melius est
mihi incidere in manus uestras quam peccare in
conspectu dei, si deus eam fuerat, non quia pudicitiam
nuptialem seruabat, liberaturus, sed quia nupserat damnaturus? [*] [*]

et nunc quotiens castitas coniugalis aduersus calumniatores
criminatoresque nuptiarum scripturae sanctae ueritate munitur,
totiens cum sancto spiritu contra falsos testes Susanna defenditur,
totiens a falso crimine liberatur et multo maiore negotio.
tunc enim uni coniugatae, nunc omnibus; tunc de occulto et
falso adulterio, nunc de uero et manifesto conubio crimen
intenditur; tunc una mulier ex eo quod iniqui seniores dicebant,
nunc omnes mariti et uxores ex eo, quod apostolus
dicere noluit, accusantur. damnationem quippe uestram, inquiunt,
tacuit, cum ait: ego autem uobis parco. quis
hoc? nempe ille, qui superius dixerat: et si acceperis
uxorem, non peccasti; et si nupserit uirgo, non
peccat. cur igitur in eo, quod modeste tacuit, coniugiorum
suspicamini crimen et in eo, quod aperte dixit, coniugiorum
non agnoscitis defensionem? an eos damnat tacitus, quos
locutus absoluit? nonne iam mitius accusatur Susanna non
de coniugio, sed de ipso adulterio quam doctrina apostolica
de mendacio? quid in tanto periculo faceremus, nisi tam
certum apertumque esset pudicas nuptias non debere damnari.
quam certum apertumque est sanctam scripturam non posse
mentiri?