De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (1.64)

Quamobrem uides quantum iam distet inter eos, contra
quos in hoc opere diu iam multumque disserui, quorum etiam unius
legi librum ea continentem, quae ut potui refutaui. inter istos ergo,
ut dicere coeperam, qui omnino paruulos ab omni peccato, et originali
et proprio, puros et liberos esse defendunt, et istos, qui eos
iam natos propria putant contraxisse peccata, a quibus eos credunt
per baptismum oportere purgari, quantum intersit uides. proinde [*] [*]

isti posteriores intuendo scripturas et auctoritatem totius ecclesiae
et formam ipsius sacramenti bene uiderunt per baptismum in paruulis
peccatorum fieri remissionem, sed originale esse quicquid
illud in eis est uel noluntdicere uel uidere non possunt. illi autem priores
in ipsa natura humana, quae ab omnibus ut consideretur in promptu
est, bene uiderttnt-quod facile fuit—actatem illam in sua iam uita
propria nihil peccati potuisse contrahere, sed, ne peccatum originale
fateantur, nullum esse omnino peccatum in paruulis dicunt.
in his ergo, quae singula uera dicunt, prius inter se ipsi consentiant,
et consequenter fiet, ut a nobis nulla ex parte dissentiant. nam si
paruulis baptizatis remissionem fieri peccatorum concedant illi
istis, paruulos autem, ut ipsa natura in tacitis infantibus clamat, suae
uitae propriae nullum adhuc contraxisse peccatum concedant isti
illis, concedant utrique nobis nullum nisi originale restare, quod per
baptismum soluatur in paruulis.