De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (1.63)

Quid de ipsa forma sacramenti loquar? uellem
aliquis istorum, qui contraria sapiunt, mihi baptizandum paruulum
afferret. quid in illo agit exorcismus meus, si in familia diaboli non [*] [*]
tenetur? ipse certe mihi fuerat responsurus pro eodem paruulo,
quem gestaret, quia pro se ille respondere non posset. quomodo ergo
dicturus erat eum renuntiare diabolo, cuius in eo nihil esset? quomodo
conuerti ad deum, a quo non esset auersus? credere inter cetera
in remissionem peccatorum, quae illi nulla tribueretur? ego
quidem, si contra haec eum sentire existimarem, nec ad sacramenta
cum paruulo intrare permitterem, ipse autem in hoc qua fronte ad
homines, qua mente ad deum sc ferret ignoro nec uolo aliquid
grauius dicere. falsam igitur uel fallacem tradi paruulis baptismatis
formam, in qua sonare atque agi uideretur et tamen nulla
fieret remissio peccatorum, uiderunt aliqui eorum nihil execrabilius
ac detestabilius posse diei atque sentiri. proinde quod adtinet ad
baptismum paruulorum, ut eis sit necessarius, redemptionem
etiam ipsis opus esse concedunt, sicut cuiusdam eorum libello breuissimo
continetur, qui tamen ibi remissionem alicuius peccati apertius
exprimere noluit. sicut autem mihi ipse litteris intimasti,
fatentur iam, ut dicis, etiam in paruulis per baptismum remissionem
fieri peccatorum. nec mirum; non enim redemptio alio modo
posset intellegi. non tamen originaliter, inquiunt, sed in uita iam
propria, posteaquam nati sunt, peccatum habere coeperunt.