De Nuptiis et Concupiscentia (2.51)

Quid autem dicam de ipsis diuinarum scripturarum
tractatoribus, qui in catholica ecclesia floruerunt, quomodo
haec non in alios sensus conati sunt uertere, quoniam stabiles
erant in antiquissima et robustissima fide, non autem nouitio
mouebantur errore? quos si colligere et eorum testimoniis uti
uelim, et nimis longum erit et de canonicis auctoritatibus, a
quibus non debemus auerti, minus fortasse uidebor praesumpsisse
quam debui. uerumtamen, ut omittam beatissimum
Ambrosium, cui Pelagius, sicut iam commemoraui, tam
magnum integritatis in fide perhibuit testimonium — qui tamen
Ambrosius nihil aliud defendit in paruulis, ut haberent necessarium
medicum Christum, nisi originale peccatum — numquid [*] [*] [*]

et gloriosissimae coronae Cyprianus dicetur ab aliquo non
solum fuisse, sed uel esse potuisse Manicheus, cum prius
iste sit passus, quam illa in orbe Romano pestis adparuit?
et tamen in libro de baptismate paruulorum ita defendit originale
peccatum, ut propterea dicat et ante octauum diem, si
necesse sit, paruulum baptizari oportere, ne pereat anima eius.
quem tanto uult intellegi ad indulgentiam baptismi facilius
peruenire, quanto magis ei dimittuntur non propria, sed aliena
peccata. hos iste audeat dicere Manicheos et antiquissimam
ecclesiae traditionem isto nefario crimine aspergat, qua exorcizantur,
ut dixi, et exsufflantur paruuli, ut in regnum Christi
a potestate tenebrarum, hoc est diaboli et angelorum eius,
eruti transferantur. nos autem paratiores sumus cum istis uiris
et cum ecclesia Christi in huius fidei antiquitate firmata quaelibet
maledicta et contumelias perpeti quam cum Pelagianis
cuiuslibet eloquii praedicatione laudari.