De Mendacio (20)

Sed fortassis exceptionem addendam quis putet, ut sint
quaedam honesta mendacia, quae non solum nulli obsunt,
sed etiam nonnullis prosunt, exceptis his, quibus crimina
occultantur et defenduntur: ut ideo sit illud turpe mendacium,
quod quamuis nulli obsit et prosit pauperi, furtum tamen
occultat; si autem ita nulli obesset et prodesset alicui, ut
etiam nullum peccatum occultaret atque defenderet, turpe
non esset. uelut si quispiam pecuniam suam te uidente absconderet,
ne per furtum aut uim amitteret, atque inde interrogatus
mentireris, neque obesses cuiquam et ei prodesses,
cui opus erat illud occultum, et nullum peccatum mentiendo
texisses. non enim quisquam peccat abscondendo rem suam,
quam timet amittere. sed si propterea non peccamus mentiendo,
quia nullius peccatum tegentes et nulli obsumus et
alicui prosumus, quid agimus de ipso peccato mendacii? ubi
enim positum est: ne furtum feceris, ibi positum est:
ne falsum testimonium dixeris. cum ergo singula prohibeantur,
cur falsum testimonium tunc est culpabile, si furtum
tegat uel aliquod alium peccatum; si autem nulla defensione
peccati per se ipsum fiat, non est culpabile cum ipsum
furtum per se culpabile sit et cetera peccata? an occultare
peccatum mentiendo non licet, facere licet? [*] [*]