De Fide et Operibus (10)

Quid? si, inquiunt, uirgo nesciens uiro nupserit
alieno? hoc si semper nesciat, numquam ex hoc erit adultera;
si autem sciat, iam ex hoc esse incipit, ex quo cum alieno
uiro sciens cubauerit. sicut in iure praediorum tamdiu quisque
bonae fidei possessor rectissime dicitur, quamdiu se possidere
ignorat alienum, cum uero scierit nec ab aliena possessione [*] [*]
recesserit, tunc malae fidei perhibetur, tunc iuste iniustus
uocatur. absit ergo, ut sensu plane non humano, sed plane
uano sic doleamus, cum flagitia corriguntur, tamquam conubia
dirimantur, maxime in ciuitate dei nostri, in monte sancto
eius, hoc est in ecclesia, ubi nuptiarum non solum uinculum,
uerum etiam sacramentum ita commendatur, ut non liceat
uiro uxorem suam alteri tradere, quod in republica tunc
Romana non solum minime culpabiliter, uerum etiam laudabiliter
Cato fecisse perhibetur. neque hinc modo diutius disputare
opus est, cum et illi, quibus respondeo, non audeant
adfir:uare nullum hoc esse peccatum neque negent esse adulterium,
ne ipsi domino sanctoque euangelio aperte conuincantur
obsistere. sed cum eis placet primum admittendos esse tales
ad percipiendum baptismi sacramentum et ad dominicam mensam,
etiamsi correctionem uoce manifestissima recusauerint;
immo uero nihil eos de hac re prorsus admoneri oportere,
sed postea doceri, ut, si praecepti obseruationem receperint
culpamque correxerint, habeantur in tritico; si autem contempserint,
inter zizania tolerentur: satis ostendunt non se
crimina ista defendere aut, quasi leuia uel nulla sint, agere.
quis enim adulterium bonae spei christianus nullum seu
paruum crimen existimet?