De bono coniugali (22)

Si ergo et illi, qui propter solam generationem, propter
quam sunt institutae nuptiae, coniunguntur, non conparantur
patribus multo aliter ipsos filios quam isti quaerentibus —
quandoquidem filium immolare iussus Abraham intrepidus ac
deuotus, quem de tanta desperatione susceperat, unico non
pepercit, nisi eo prohibente manum deponeret, quo iubente [*] [*]

leuauerat - restat, ut uideamus, utrum saltem continentes
nostri coniugatis illis patribus conparandi sint; nisi forte iam
isti praeferendi sunt eis, quibus nondum quos conferamus
inuenimus. maius enim bonum erat in illorum nuptiis quam
est bonum proprium nuptiarum, cui procul dubio bonum continentiae
praeferendum est, quia non tali officio quaerebant
illi filios ex nuptiis, quali ducuntur isti ex quodam sensu
naturae mortalis successionem decessioni requirentis. quod
quisquis bonum negat, ignorat deum omnium bonorum a caelestibus
usque ad terrena, ab inmortalibus usque ad mortalia
creatorem. hoc autem sensu generandi nec bestiae penitus
carent et maxime alites, quarum in promptu est cura nidificandi
et quaedam coniugiorum similitudo ad simul procreandum
atque nutriendum. sed illi homines istum naturae mortalis
adfectum, cuius in suo genere castitas accedente dei cultu,
sicut quidam intellexerunt, in tricenario fructu ponitur, longe
sanctiore mente superabant, qui de suis nuptiis filios propter
Christum quaerebant ad genus eius secundum carnem distinguendum
ab omnibus gentibus, sicut deo disponere placuit.
ut hoc prae ceteris ad eum prophetandum ualeret, quod praenuntiabatur,
ex quo etiam genere et ex qua gente esset in
carne uenturus. ualde ergo nostrorum fidelium castis nuptiis
amplius bonum erat, quod pater Abraham in suo femore [*] [*]
nouerat, cui manum subdere famulum iussit, ut de uxore,
quae a filio esset ducenda iuraret. ponens enim manum sub
femore hominis et iurans per deum caeli quid aliud significabat
nisi in ea carne, quae ex illo femore originem duceret,
deum caeli esse uenturum? bonum ergo sunt nuptiae, in
quibus tanto meliores sunt coniugati, quanto castiores ac
fideliores deum timent, maxime si filios, quos carnaliter desiderant,
etiam spiritaliter nutriant.