De Beata Vita (8-9)

Quid ergo anima? inquam; nullane habet alimenta propria?
an eius esca scientia uobis uidetur? — Plane, inquit mater, nulla re
alia credo ali animam quam intellectu rerum atque scientia. — De
qua sententia cum Trygetius dubium se ostenderet: Hodie, inquit
illa. tu ipse nonne docuisti, unde aut ubi anima pascatur? nam post
aliquantam prandii partem te dixisti aduertisse, quo uasculo uteremur,
quod alia nescio qua cogitasses, nec tamen ab ipsa ciborum
parte abstinueras manus atque morsus. ubi igitur erat animus tuus,
quo tempore illud te uescente non adtendebat? inde, mihi crede, et
talibus epulis animus pascitur, id est curis et cogitationibus suis,
si per eas aliquid percipere possit. — De qua re cum dubitanter
streperent: Nonne, inquam, conceditis hominum doctissimorum
animos multo esse quam inperitorum quasi in suo genere pleniores
atque maiores ? — Manifestum esse dixerunt. — Recte igitur dicimus
eorum animos, qui nullis disciplinis eruditi sunt nihilque bonarum
artium hauserunt, ieiunos et quasi famelicos esse. — Plenos,
inquit Trygetius, et illorum animos esse arbitror, sed uitiis atque
nequitia. — Ista ipsa est, inquam, mihi crede, quaedam sterilitas
et quasi fames animorum. nam quem ad modum corpus detracto
cibo plerumque morbis atque scabie repletur, quae in eo uitia indicant
famem, ita et illorum animi pleni sunt morbis, quibus sua ieiunia
confitentur. etenim ipsam nequitiam matrem omnium uitiorum
ex eo, quod nequicquam sit, id est ex eo, quod nihil sit, ueteres
dictam esse uoluerunt. cui uitio quae contraria uirtus est,
frugalitas nominatur. ut igitur haec a fruge, id est a fructu propter
quandam animorum fecunditatem, ita illa ab sterilitate, hoc est a
nihilo nequitia nominata est; nihil est enim omne, quod fluit, quod
soluitur, quod liquescit et quasi semper perit. ideo tales homines [*] [*]

Quae cum ita sint. arbitror die natali meo. quoniam duo
quaedam esse in homine conuenit inter nos, id est corpus atque
animam, non me prandium paulo lautius corporibus nostris solum
sed animis etiam exhibere debere. quod autem hoc sit prandium,
si esuritis, proferam. nam si uos inuitos et fastidientes alere conabor.
frustra operam insumam magisque uota facienda sunt. ut
tales epulas potius quam illas corporis desideretis. quod eueniet. si
sani animi uestri fuerint; aegri enim, sicut in morbis ipsius corporis
uidemus, cibos suos recusant et respuunt. — Omnes se uultu ipso
et consentiente uoce quidquid praeparassem iam sumere ac uorare
uelle dixerunt.